Lafaille, een man die van cyclamen houdt

Michel Lafaille (1951) uit Tiel is een van de weinige mannen die ik ken die van cyclamen houdt. De Tielse tuinontwerper, schrijver en –inmiddels– fotograaf schrijft met liefde over het knolgewasje, dat hij kennelijk met graagte in een tuin gebruikt. De variant voor de vensterhank, daar heeft hij niet veel mee. Wel met de mooie schaduwminnende tuinplant. “De bloemen van de cyclaam zien er uit als eltjes die naar beneden duiken, met de armen naar achter gehouden om snel door de lucht te kunnen suizen”. schrijft hij in zijn iongste boek, Winter, dat er kennelijk een is in een serie, want binnenin wordt het Voorjaar al aangekondigd. Lafaille kan goed kijken – de foto’s zijn ook van zijn hand – en heeft een uitgesproken smaak. Hij heeft de gave die twee eigenschappen mooi op schrift te stellen. Je kunt het er niet mee eens zijn – hij vindt hosta mooi, ik niet – maar een zin als ‘even blijven ze zo staan alvorens zich open te draaien om de hele zomer weer te pralen als de liaisons dangereuses van de tuin’ beklijft. Het boekje is in die zin literair, hij noemt zijn stukjes zelf zo, dat het hem niet gaat om entertainen, gevat of grappig zijn, maar om het verwoorden van innerlijke roerselen. Michel Lafaille, ooit regisseur van theaterstukken maar nu regisseur en auteur van zich veel langzamer afspelende taferelen als tuinen, ziet overal iets moois. Al zwelgt hij er niet in. Op een aangenaam beschouwende manier kijkt hij naar zijn wereld, bekijkt hij bijvoorbeeld zijn tuin en bedenkt hij wie er in die winterse tuin afgelopen zomer allemaal zaten. Uit de verhalen blijkt gevoel, gevoeligheid en betrokkenheid hij de natuur. Maar ook gezond verstand: wanneer overal de rijp aan de bomen hangt. krijgt hij een schier onhedwingbare aandrang daar fotos van te maken. Maar hij bedwingt zich: veel van die beelden herleidt hij tot afbeeldingen clie hij elders al eens zag, dus het voegt niets toe en hij laat de camera in zijn hoes. Groot gelijk, denk je dan. En dat is wat het hele boek met zijn 72 mijmeringen je geeft: je snapt die overweging. Dat je laten meevoelen, opnieuw laten kijken, is zijn sterkte. En tussenbeide krijg je nog mooie tuinadviezen ook. Verpakt in warme zinnen als ‘saudade, onze taal heeft geen geluid voor dit soort dingen’. Met de komende feestdagen geen verkeerd idee om eens in te zien.

BOEK
Gelezen; Winter, Oog en blik ken,
literaire gedachten.
Schrijver: Michel Lafaille
Uitgever: Het Verboden Rijk
ISBN
978907503926