Een gesloten bos van treurwilgen (Salix sepulcralis ‘Chrysocoma’) met een wilde onderbeplanting van Gunnera tinctoria en Petasites hybridus.
Daartussen open grasveldjes, de hardheid van beton en de reflectie van water. Metalen roosters zweven als wandelpaden boven het maaiveld.
Een wereld van rust en beweging tegelijk. Gesloten groene wanden waar men tussen kan dwalen. Meditatieve plekken of geheime speelplaatsen onder en in de bomen. Het water ligt beheerst in betonnen sloten.
De tijd wordt gesymboliseerd doordat de uitgroeiende stammen de losliggende betonplaten (telkens 4 stuks van 2,5 x 2,5 m) zullen opduwen en verschuiven. Reminiscenties aan een verleden.

De treurwilg zit vol dynamiek, geeft als eerste boom nieuw blad, beweegt met ieder zuchtje wind en geeft een geel silhouet in de winter.

De paden hangen boven het landschap en zweven boven het water. Eraf stappen gebeurt bewust: men gaat het bos in.

Het ontwerp geeft een afwisselend stramien van open- en geslotenheid. Alleen de grasveldjes worden gemaaid en de paden worden vrijgehouden. De rest van het bos gaat zijn eigen gang. Het gebruik zal leren waar de mensen heen dwalen.