Kijk, dit soort foto, daar kan ik minutenlang naar staren, of nee, dat is niet het juiste werkwoord, staren is gedachteloos, nee, ik denk er wel degelijk bij na, over wat en wie, over de ruimte erachter, wat is daar, hoelang reeds… Die ietwat theatrale opzet, kunstmatig als een decor. Er ontstaat een verhaal, een spanning. Ik zou het kunnen opschrijven, jou als lezer in de ban nemen, zodat je vergeet wat je moet gaan doen, je eigen leven kwijt bent en gefascineerd blijft verder lezen. Het maakt niet meer uit.
Maar nee, ik doe het niet, ik laat het zo, bij de suggestie alleen.
Reactie plaatsen
Reacties