Applaus gisteravond voor dirigent en zangers, Orkest van de Achttiende Eeuw en Cappella Amsterdam koor na hun Matthäus-uitvoering in Musis Arnhem. Mijn jongste dochter en ik waren beiden ontroerd door het magistrale en hoopvolle einde en klapten onze handen rood.

De kinderen zoeken buiten hun weg, veroveren de wereld, ordenen, kiezen, sturen. Dat doen ze spelend, alsof het om iets anders gaat, terwijl ze ondertussen hun angst en hun bang-zijn dat er afgelopen winter is ingeslopen, overwinnen door alles te markeren en te zingen: Dit is van mij, Dit is van ons…

Ik zat te kijken naar de televisie waar het Vlaamse landschap in deze vroege lentedagen het decor vormt van de voorjaarklassiekers van het wielrennen.

Vandaag is het weer speeldag. We spelen zomertijdje , we spelen alsof het 10:00 is terwijl we weten dat het 09:00 is. Dat doen we gezamenlijk, zodat het echt lijkt. Want als ik het alleen doe dan telt het niet.

Pasen nadert, de periode van de Matthäus Passion. Elk jaar luister ik een aantal keren naar verschillende uitvoeringen, elke avond eentje. Ze klinken als een mantra, waarbij de aria Aus Liebe telkens een parel is van een keten die een onnoemelijke pijn uitdrukt, hartverscheurend mooi.

Niemand die weet hoe jij je voelt als je ziek bent. Ze kunnen het zich voorstellen, vanuit hun eigen ervaring, maar niet echt. Alleen jij weet dat. De hoofdpijn, de spierpijn, het lamme gevoel en de steken in je voorhoofd, de gele spiralen die wegspringen wanneer je je ogen sluit. Dan nog je verstopte neus, je ademgebrek. Je wereld vernauwt.

Waal bij Varik

Wanneer je het oude gedeelte van het Middelheim Museum (derde en laatste bericht) binnenloopt, en niet links of rechts afslaat, maar een paar meters rechtdoor loopt op het weggetje dat schijnbaar doodloopt - met die aparte charme - en ook nog eens opzij kijkt naar de achterkant van een gebouwtje, dan ontdek je bovenstaande foto. Iets moois, iets wat wil charmeren, iets wat ontdekt wil worden.

Een prachtig beeld, deze La Rivière van Aristide Maillol uit 1936, in datzelfde Middelheim Museum.

Gisterochtend was ik in het Middelheim Museum in Antwerpen. Ze hebben veel beelden verplaatst, een andere plek gegeven (meer uitgaande van de bezoeker dan van de realtie met de omringende natuur). Behalve dit 'Zuilenpaviljoen' van Charles Vandenhove. Dat staat er als van altijd al.

Lluc, Mallorca

Ik denk aan het stadje waar we een maand waren, een jaar geleden. Algodonales, in Andalusië, wat ik niet kende, en zo liefelijk tegen een glooiende helling lag aangevlijd, wit en donkerrood, met in het midden de kerk, het baken. Sindsdien denk ik er elke dag in een vleug wel eens aan terug, kleine gedachten zonder belang, een gezicht bij de groenteboer, een schaduw op het stadsplein, de klanken van de woorden, altijd open naar de ander toe. Nooit afwijzend.