Kathedraal van Metz (Fr)

Toen ik klein was, een jongetje dat een korte broek droeg om naar school te lopen met vriendjes, was er net televisie. In zwartwit, herinner ik me. Wanneer een programma was afgelopen moesten er een hoop zaken gebeuren voor het volgende kon gestart worden, technische zaken waar niemand in de huiskamer verstand van had. Om de tijd te overbruggen werden filmpjes uitgezonden die de wonderlijke naam ‘Interludium’ hadden. Het waren meestal natuurbeelden, statische en ongevaarlijke beelden, gefilmd in het hele land en na enkele minuten, ongeveer wanneer ik dacht: Waar zou dit over gaan, verschenen de letters van het woord ‘Interludium’.

Vandaag APK-keuring. In de showroom van de garage staat een verzameling oude auto's.  

Het leven zou pas later beginnen.

Bijna elke nacht vind ik in een van mijn dromen het woord dat ik nodig heb om het verhaal of de roman waaraan ik de laatste tijd werk een ultieme wending te geven. Het toverwoord. Zo eenvoudig dat ik het niet eens hoef op te schrijven. Zo simpel dat ik het zal onthouden.

Wanneer ik het nieuws gelezen heb voel ik me dikwijls zoals deze foto: weggegooid, onnodig. Dan kan ik enkel naast die platgewalste emmer gaan liggen in het dode gras.

Het mooie van palmen is dat ze zo bescheiden zijn. Ze symboliseren de oase, de verlossing uit de woestijn, het paradijs. Linnaeus noemde de palm de koningin van het plantenrijk.

  ‘Het sneeuwt,’ zei hun vader en wees naar buiten. Ze zagen hem amper in het halfduister, en toch was er meer licht in de kamer dan normaal. Het kwam van buiten en viel door het grote raam binnen.

Vanaf vandaag staat er in de balk boven (onder mijn naam) een nieuwe knop: 'De mens en de stad' waaronder ik een reeks foto's over dat thema heb geplaatst, die ik in de loop der tijd heb gemaakt. Ik vind ze mooi bij elkaar passen. De mens voegt zich naar de stad waar hij is of woont of werkt. Dat is een overlevingsstrategie. Kijk even.