Ken je dat deze dagen? Dat alles licht is en dwarrelig, slechts voor eventjes bestaand, efemeer, in het nu, en meteen al herinnering wordt. Tegenlicht, de andere kant, achterstevoren. Pluizerig, zwevend, lucide. Kleuren zoeken nog naar een object om zich in te huizen, vormen zijn nog amorf, blijven ambigu in hoe ze geënterpreteerd moeten worden. Niets is, alles wordt.

Het is de guitige brutaliteit van de tulp, zo contrastief met de terughoudendheid van de uit een winterslaap ontwakende wereld, die ons het plotseling dagende inzicht brengt van een wedergeboorte. Niet in de zin van een renaissance, maar van een opnieuw thuiskomen. Zoals het blauw van een KLM-vliegtuig op de luchthaven van New York ons hartje sneller doet slaan. Dat is een gave die geen andere plant gegeven is.

Een tweede dag van hetzelfde heeft iets geks, vind ik, iets onnatuurlijks. Net als de tweede voorstelling, de dag na de première, altijd een anticlimax is. Geforceerd spel waarbij alles betekenisloos lijkt. Je doet alsof, niks lukt. De spanning is eraf want er is afstand tot de dag ervoor, die lijkt gedroomd, alsof die niet echt plaatsvond.

(Pia's verzameling)

Basilica di San Fedele, Como (It)

C' est un beau roman, c'est une belle histoire...

Kleine poëzie van de dag die grijs begon, waarop ik besloot vroeg boodschappen te doen omdat het tenslotte zondag Pasen is en maandag Tweede Paasdag en vandaag al donderdag.

Applaus gisteravond voor dirigent en zangers, Orkest van de Achttiende Eeuw en Cappella Amsterdam koor na hun Matthäus-uitvoering in Musis Arnhem. Mijn jongste dochter en ik waren beiden ontroerd door het magistrale en hoopvolle einde en klapten onze handen rood.

De kinderen zoeken buiten hun weg, veroveren de wereld, ordenen, kiezen, sturen. Dat doen ze spelend, alsof het om iets anders gaat, terwijl ze ondertussen hun angst en hun bang-zijn dat er afgelopen winter is ingeslopen, overwinnen door alles te markeren en te zingen: Dit is van mij, Dit is van ons…

Ik zat te kijken naar de televisie waar het Vlaamse landschap in deze vroege lentedagen het decor vormt van de voorjaarklassiekers van het wielrennen.

Vandaag is het weer speeldag. We spelen zomertijdje , we spelen alsof het 10:00 is terwijl we weten dat het 09:00 is. Dat doen we gezamenlijk, zodat het echt lijkt. Want als ik het alleen doe dan telt het niet.