Ik daag je uit om twee minuten naar deze foto te blijven kijken, te blijven kijken, dwars door het beeld heen zodat je bij de stam terechtkomt, die warm is van de zon, oud en gebarsten, maar nog vitaal. Voor de twee minuten om zijn ben je verloren en zal je fantasie met je aan de haal zijn gegaan, naar daar, waar je nu nog geen weet van hebt. Het kost je slechts twee minuten om daar te geraken...

De tijd is een wonderlijk iets. Gisteren, op wandel met onze jongste kleinzoon, maakte ik deze foto en weet dat over enkele weken dit niet meer te zien zal zijn, dichtgegroeid, vol groene blaadjes, maar geen doorkijkje meer, geen ruimte. Tot volgende winter, dan verschijnt de weerspiegeling op het water weer en laat zich zien. 

We waren wezen wandelen (een mooi begin met al die w's) en kwamen bij het kerkhof dat middenin het land lag. Eromheen - als wachters - stonden treurwilgen, wel twintig, met hun hangende takken. Ze hadden al een lichtgele kleur over hun wezen: ze botten als eersten.

Als plant hoort Groot Hoefblad (Petasites hybridus) bij de woekeraars. Als bloem bij de vroeglingen. De lente is nu onomkeerbaar.

Chiesa di San Clemente, Venetië (It) 

Heerlijk is het om in de vroege lente door een bos te wandelen. Alles is nog open en ruim. Het klaart op in het hoofd. Eiken, beuken, krieken door elkaar, hun takken strak tegen het blauwe firmament. Een belofte.

Ik doe vroeg boodschappen. Dan is het rustig.Alle eten is herinnering, is het gezegde waardoor winkelen een plezier wordt, iets wat ik me gun.Wat mag ik en wat zal ik overslaan, vasten. Wat wordt de luxe van de week: raapstelen, postelein, savooi? Gefriemel met netjes, om plastic te sparen, al heb ik heimwee naar de papieren zakken. Ik denk aan de tomaten vorig jaar in Spanje, die vind ik hier niet. Een herinnering die ik probeer tot leven te wekken . 

Soms krijg je een compositie zomaar cadeau

In het midden van de lucht zit een vlekje, wat wil zeggen dat ik mijn iPad op dat moment niet goed schoon had gemaakt. De compositie is in snelheid gemaakt, in een beweging - hop, baf -  en toch met een geoefend oog. Er staat een berkenboom voor me, die overgaat in de donkere wolken. Centraal. Links in het hoekje een stukje van een ander soort boom, een esdoorn voor de kenner. Dat zie je aan de frutsels. Het is winter. Schemerig. Rechtsboven het spoor van een vliegtuig, een aanduiding van de tijd die voorbijgaat, zoals de fietsbel in het toneelspel van Beckett. In de verte is het lichter, daar ligt het Westen, daar gaat de zon onder. De tijdsaanduiding van de foto geeft 16u54 aan. Met al die gegevens zou je kunnen detecteren waar ik woon. Het is dus meer dan een foto, het is een vertelling.

Ik zou zo graag een bosje krijgen. Ik ben immers jarig en een jarige krijgt cadeautjes.

Freiburger Münster