En toen, Pats! Met een doffe bonk sloeg er iets tegen het raam. Een onalledaags geluid, of er iets werd gegooid. Ik keek op en zag de vlek die er daarnet nog niet was. Een afdruk van iets vettigs op het glas en pas toen ik dichterbij kwam zag ik de vorm van de veren, het patroon waarin ze zaten. Een vogel! Tegen dat vervloekte venster.Op de grond was niets te zien. Een kat, dacht ik nog, maar nee, zo snel kon niet. De vogel was weer gevlogen. Gelukkig. Ik maakte deze foto, erop lettend dat hij niet te mooi was, niet zoals die persfoto’s in de krant, die altijd een soort lugubere esthetiek hebben, ten koste van de dood of het lijden. Bij een ongeluk of een oorlog past geen kleurencombinatie of compositie

Mooi, toch? Wat zei ik, even photoshoppen en je snapt wat ik gisteren bedoelde. Klik op de foto om te vergroten.

Dit is de entree van een parkje in Drumpt (Tiel) dat ik ontworpen heb. Ik wilde de rechte lijnen van het geluidsscherm (van de snelweg) breken met de verticale lijnen van de iepen en de kronkellijn van de wateroever. Je ziet dit pas nadat je onder enkele treurwilgen bentgelopen, tussen de hangende twijgen.

Achter Villa Hinkeloord - onderdeel van Beeldengalerij Het Depot in Wageningen - staat een beeld. We waren er aan het rondkijken, een menging van kunst en arboretum zeg maar, en ik had me voorgenomen een beeld te fotograferen. Als een soevenir. Dat hoort zo, zei ik tegen mezelf.

Chiesa di San Clemente, Venetië (It)

Maar ja, als het zaterdagochtend is, en je bent er klaar voor, en je wandelt in park Buttes Chaumont, en je woont in Parijs, dan zou ik ook wel een overpeinzing hebben ...

Tegen het raam, aan de kant waar de zon opkomt, staat de hertshoorn. Ik heb er al eens over geschreven, een machtige plant om te zien, met een wirwar van viltige bladeren. Een groot schutblad in het midden, dat telkens verdort en vernieuwt, met 39 tentakels die eronderuit schieten, omhoog de lucht in. Ik heb ze geteld. Mooi is dat het nieuwe blad dat verschijnt, een soort babystompjes heeft op het eind, als vingertjes die zoeken - tegen het raam aan - en zich uiteindelijk tot grote bladpunten ontwikkelen. Humby’s, noem ik ze in gedachten

Als je je lang op iets concentreert ga je er anders naar kijken. Oftewel, wat eerst gewoon en normaal leek, blijkt iets bijzonders te zijn. Het gekke is dat je dat met alles kunt doen, en dat uiteindelijk niets gewoon en normaal is.

Vanochtend kwamen ze voorbij, hoog in de lucht en met veel kabaal. Hun gakken verstoorde de hele buurt. 

Koffiekoekje in Stadsmuseum Rhenen naast de Cunerakerk