Door het slechte weer in Nederland mijmer ik over plaatsen waar ik ooit was en hoe het weer daar nu zal zijn. Ik zie beelden voor me die ik ken, met altijd mooi weer, de regen van toen ben ik vergeten.

Het verhaal van Plato over de schaduwen in de grot heeft mij van kinds af aan gefascineerd. Het gegeven is simpel: in een grot zitten mensen vastgeketend en die geloven dat wat ze zien de waarheid is, de realiteit. Ze kennen niets anders. Pas wanneer ze bevrijd worden en de grot verlaten zien ze dat ze slechts schaduwen zagen van wat echt bestaat. 

Vele jaren hoorde ik de vogels niet. Dat lag aan mij, niet aan hen. Ik sliep door hun gekwetter heen, moe van de zorgen of van te veel wijn, of misschien sliep ik met het raam dicht en wilde ze niet horen. Klonken ze te verwijtend, dan weer te onschuldig in hun totale overgave. Aan wat? Niemand die het weet, al romantiseren wij hun gezang, en horen er een ode aan hun schepper in. Stel je voor dat de olifanten dat zouden doen, midden in de nacht.

Er is die foto gemaakt met een polaroidcamera, grofkorrelig en onscherp. Het beeld is niet te definiëren, de foto half ontwikkeld, te snel opengetrokken en daarna met een ongeduldig gebaar weggegooid.

Dom in Mainz (D)

Het ziet er hoopvol uit daarboven, in elk geval gebeurt er een hoop en is alles in beweging.

Ik keek vanmorgen naar buiten, naar het grijze weer en de natte straat, naar het wat neerslachtige groen dat bewoog in de wind. Ik had meteen heimwee naar de Italiaanse zon, de opgewektheid van de omgeving daar, de allure die alles uitstraalt. Het winkelcentrum met arcade alleen al, nog niet eens in het centrum gelegen. In Italië is veel op genot gericht en minder op bezit, op hebben. Mijn indruk.Ik verlang naar het bakkertje daar in de hoek.

Dit jaar zit er weer een groep scholeksters in de buurt. Een zwerm, een school. Ze vliegen soms samen over - zelfs ‘s nachts - luid piepend, te-piet, te-piet, te-piet, alsof ze ambulance spelen, of brandweertje, en ergens verderop iets moeten gaan regelen, of een boer redden die bij het ploegen van de traktor is gevallen.Vorig jaar waren ze er niet, herinner ik me. Ik vroeg me toen af waar ze waren, of er niet anderen zouden komen, maar het bleef stil. Nu zijn ze er weer en zo hoort het.

Waarschijnlijk zien niet veel mensen dit beeldje. Het staat namelijk in Tiel bij de ingang van Ziekenhuis Rivierenland. Wie voorbijloopt heeft wel wat anders aan het hoofd, niemand komt daar om te wandelen.

Hoe klein mijn tuin ook is, hij is verwilderd gedurende de tijd dat ik er niet was. Hij miste me zeker. Iedere dag doe ik er wat in, raap een blaadje op, ruim een takje op, snoei wat te zwaar wordt. Dat is nu een tijdje niet gebeurd en dat zie je meteen. Rommelig. Schmutzig, zeggen de Duitsers, een mooi woord dat exact uitdrukt wat je wil zeggen. Ik denk terug aan de tuin in de dom van Mainz, pas vernieuwd, netjes, exact. Proper, zeggen de Vlamingen.

Ik wilde graag Mainz zien, om een voor mijzelf onbekende reden. Een mooie tussenstop, op weg naar huis. Misschien om het einde van de reis uit te stellen, het afscheid te verzoeten.