Wanneer je het oude gedeelte van het Middelheim Museum (derde en laatste bericht) binnenloopt, en niet links of rechts afslaat, maar een paar meters rechtdoor loopt op het weggetje dat schijnbaar doodloopt - met die aparte charme - en ook nog eens opzij kijkt naar de achterkant van een gebouwtje, dan ontdek je bovenstaande foto. Iets moois, iets wat wil charmeren, iets wat ontdekt wil worden.

Een prachtig beeld, deze La Rivière van Aristide Maillol uit 1936, in datzelfde Middelheim Museum.

Gisterochtend was ik in het Middelheim Museum in Antwerpen. Ze hebben veel beelden verplaatst, een andere plek gegeven (meer uitgaande van de bezoeker dan van de realtie met de omringende natuur). Behalve dit 'Zuilenpaviljoen' van Charles Vandenhove. Dat staat er als van altijd al.

Lluc, Mallorca

Ik denk aan het stadje waar we een maand waren, een jaar geleden. Algodonales, in Andalusië, wat ik niet kende, en zo liefelijk tegen een glooiende helling lag aangevlijd, wit en donkerrood, met in het midden de kerk, het baken. Sindsdien denk ik er elke dag in een vleug wel eens aan terug, kleine gedachten zonder belang, een gezicht bij de groenteboer, een schaduw op het stadsplein, de klanken van de woorden, altijd open naar de ander toe. Nooit afwijzend.

Ik had het eerst niet in de gaten, maar er zijn er altijd die al begonnen zijn, die voorlopen. Zoals de katsuraboom in de tuin. Het zijn millimetertjes, maar een paar miljoen millimetertjes is heel wat. En dan nog rood, dat straks bruin wordt en in de zomer groen uitslaat. Bijzondere boom.

Op wie stem jij vandaag? Echt lokaal of toch landelijk beïnvloed; het kabinet steunend of tegenwerkend.

Jullie zullen vast begrijpen wat ik bedoel. Telkens als ik hier een stukje gepost heb, denk ik tien minuten later, Oh, ik had beter… en nog tien minuten later, Of had ik niet over Parijs... Of, ik had kunnen… Of ik denk aan Bolzano of aan Brugge, aan een patio in Spanje of een open plekje in een bos, aan een museum, een kapelletje... Er is zo veel en er blijft zo veel.

Op mijn negentiende, toen ik naar de toneelschool ging, was het schimmenspel populair, zowel in het heater als in de film. Tsjechische films waren toen in, met makers en regisseurs die namen hadden als Svoboda en Vláčil en Bedřich.

Brugge

We maakten ons druk om zaken die nu niet langer van belang zijn of amper bestaan. Een scheikundedoos voor de plechtige communie, een nieuwe agenda, een horloge met secondenwijzer.