In het Kröller Müller Museum kom ik graag in het paviljoen dat architect Aldo van Eyck in 1966 ontwierp voor de (openlucht) tentoonstelling in Sonsbeek, Arnhem. Het staat helemaal achterin het park en is daar een paar jaar geleden weer opgericht, met andere beelden dan oorspronkelijk. Van Eyck bedacht indertijd om er geheimzinnige gangen in te maken, zodat de bezoekers op een speelse manier de beelden ontdekken, (Mag ik even langs?) die er in hun eigen wereld zijn en niet voor je opgesteld. Inspirerend.

Die boeren toch, altijd alles verkeerd. Ze kunnen zelfs de vlag niet goed uithangen. Andersom. Of zou het een grapje zijn? Nee, boeren maken geen grapjes, die hebben geen humor. Heel serieus altijd, het leven is een ernstige zaak en zij zijn daar verantwoordelijk voor, vinden ze. Rentmeesterschap en zo. 

Ik had er niet bij nagedacht, dat ik nog een stukje moest plaatsen. Nou ja, moest ... Wilde plaatsen. Meestal wel, vandaag niet. Deed me denken aan deze koe, die ook zo verwonderd staat te kijken. Moest ik iets doen, vraagt ze zich af in mijn fantasie. Nee, sorry, ik fiets weer door, wilde enkel een foto maken omdat je zo verwonderd kijkt. En gelaten. 

Ieder mens heeft een verhaal, persoonlijk en totaal verschillend. Tijdens een bijzondere vijfdaagse cursus leer ik je hoe dat verhaal op te schrijven. Deze cursus is door mijzelf bedacht en samengesteld, geschikt voor iedereen. De cursusdagen zijn in januari en februari ‘27. Op 22 november aanstaande is er al een kennismakingsdag waarop je geheel vrijblijvend een voorproefje krijgt op de cursus en die vindt plaats op de Natuurplaats De Utrecht in Esbeek (bij Tilburg).

En de dag gaat teneinde en al de zaken die gedaan zijn door de mensen zinken zachtjes achter de einder naar beneden en verdwijnen, daar waar het rood wordt, misschien branden ze daar op, nutteloos geworden, zo stelde ik het me voor als jongetje, want ik en de mensen bleven hier, we waren er gewoon, wij veranderden niet, maar de zaken wel, de vakanties, de feesten, de sportmiddagen, de voorstelling van het jeugdtheater, ze gingen allemaal voorbij en waren weg. Weg in het rood. Dat was het rood. Ik was er zeker van.

Als je van een dag geen foto hebt, heb je hem dan niet geleefd? Als je van iemand geen foto hebt gemaakt, heb je die dan niet ontmoet? Is een foto een bewijs van hoe het was, of een herinnering? Een steuntje om te kunnen terugdenken. Oh ja, natuurlijk, zo was het, zo zag het eruit. Ik heb die foto gemaakt om het me te herinneren, om niet te vergeten. En weet je sommige zaken zo goed in je hoofd dat je geen foto hoeft te maken? Dat je enkel je ogen hoeft te sluiten om ze weer te zien?

Voor mijn zus, Christine.

Toen ik jong was, jaren '60, stond dat overal op straat gekalkt, Yankee go home. Omdat ze probeerden hun cultuurloze levenswijze op te dringen. Dat negatieve gevoel is in de loop der tijd overgewaaid en verdwenen. 

Lezer M.K. uit Doetichem schrijft dat voor hem de herfst begint als de spinnenwebben in de tuin hangen. Nat en plakkerig wanneer hij ertegenaan loopt, elke dag, op weg naar het schuurtje, waar zijn fiets staat. In zijn vrije tijd vindt hij dat niet/minder erg, alhoewel, maar hij haat het als hij naar zijn werk vertrekt. Met een bezem voor zich - die hij langzaam heen en weer beweegt - gaat hij op weg, een geoefend man. De spinnen zelf deren hem niet, enkel de plakkerige draden, die gelukkig door de dauw ‘s ochtends beter te zien zijn.Het moet voor insecten een verschrikking zijn om zo aan je einde te komen, denkt hij elke morgen.

Wanneer begint de herfst? Voor jezelf bedoel ik, niet die van de kalender of het verkleurde blad. Dat zal bij iedereen anders zijn. Het licht, de bosgeur, of het veranderend decor bij de groentewinkel. De paddestoelen, de noten, de bessen. Bij mij start de herfst met de val van de tamme kastanjes. Zo gauw ik me buk om de eerste op te rapen, ben ik erin, en ben ik weer dat jongetje dat ik was (of nog ben).Daar liggen ze op de grond, tussen het opgekrulde blad, het gras, de stokjes. Alles nog nat van de dauw, want het is vroeg, anders zijn de kastanjes weg. Die kleur, die ronding, dat gekke sikje. Ze zijn er, de kastanjes. Mijn vrouw is zo lief opzij te blijven wachten terwijl ik raap, en weer dat jongetje ben.

Ik dacht gisteren, ik maak snel een foto, voor mijn weblog, want ik had ze gezien daarboven, de wolkjes, in een onbewuste blik omhoog, de theedoek nog in de hand. Normaal ben ik niet zo van de natuurverschijnselen, maar dit vond ik bijzonder, zo’n heel firmament dat verandert. En ik wist dat het slechts voor even was, dat maakte het misschien nog bijzonderder - efemeer zoals ze zeggen - dat het zometeen weer weg zou zijn en ik er alleen naar kon verwijzen. Wat vroeger gebeurde. Tot de fotografie werd uitgevonden, zodat het nu nog eens te zien is, op elk willekeurig moment, terwijl het niet meer bestaat. Wat we vroeger herinnering noemden.

Gisteren was ik bij Kasteel Anholt (D), een geweldige plek om te wandelen in een landschapspark met drie baroktuinenn een Wassergarten en doolhof, slotgrachten en priëlen. Tot op de millimeter verzorgd, je kent dat wel.