Het echte werk is in principe gebaseerd op geduld. Of het nou schrijven is of tekenen, fotograferen of een ontwerp maken - van componeren of schilderen of beeldhouwen weet ik het niet - ze bereiken allemaal pas hun hoogtepunt na gestaag doorwerken en geduld. Alle trucjes, alle schijn, alle indruk-willen-maken en alle populariteit moet eraf geschuurd en verwijderd. Traag en volhoudend. Pas dan komt er iets tevoorschijn dat een essentie heeft.

Rakettenstation Insel Hombroich (D)

Er zit iets krachtigs in de boomstammetjes van de knotwilgen langs het water. Hoe jong ze ook nog zijn. Ze werken tegen. Als je ze wegdenkt, zie je een harmonieus landschapje, horizontaal gericht. Meer niet.

Ik moet dikwijls terugdenken aan de tentoonstelling van Katsushika Hokusai die ik zag in Lecco, afgelopen mei. Zijn simpele en treffende manier van tekenen, houtsnedes maken, boeit me erg. Hij brengt het landschap naar een soort ordening die het oog waarneemt - dat hoort bij dat, dat hoort daarbij - groepeert, vereenvoudigt, om zo tot een uitdrukking te komen die een grote harmonie weergeeft. 

… en luisterde naar hem. Achter haar was de groentetuin te zien, althans een stuk ervan, want hij was veel groter, al leek dat niet door de bakstenen muur eromheen.

Iemand zei: Je hebt toch geen corona? Toen twijfelde ik. Dat verkoudheidje duurt wel erg lang. Ik ben dizzy in het hoofd, kan niets onthouden, heb weinig smaak en overal spierpijn. Het gaat beter en dan weer slechter, willekeurig. 

Als plant hoort de zonnebloem (Helianthus annuus) bij de éénjarigen, als bloem bij de Tour de France. De zomer is in zijn zwoele fase gekomen.

Klik hier om een tekst te typen.

Alles dichthouden bij warme dagen. Mensen zijn geneigd om, net zoals vroeger in de auto, alle raampjes open te draaien voor koele wind. Maar een auto beweegt en een huis niet, en er is geen enkele koele wind als je niet 100 km/uur rijdt.

Heilmiddelen tegen de warmte, zoals airco of parasols, kunnen niet op tegen de verkoeling die groen brengt. Het is een waarheid die meer aandacht verdient, omdat in de meeste tuinen het groen nog steeds wordt afgebroken en weggehaald. Is het smetvrees? Angst voor gevallen blaadjes? Wanordelijkheid die zou kunnen toeslaan? Dat heb je inderdaad niet met een parasol, die staat en blijft staan, die heeft geen eigen willetje.

Diep in Spanje, jaren geleden. Ik kan de weg ernaartoe nog zo uittekenen. Misschien is het er nu nog net zo, diezelfde bomen, diezelfde kleuren. Alsof de tijd even stilstaat, je een moment wordt gegund om rond te kijken, van iets te genieten waar je normaal niet bij kunt.