Ik zie het u denken, ik voel het u denken. En ik denk met u mee. Al die mooie tere bloesems gisteren in die vileine voorjaarswind. Wat een verkrachting, wat een agressie.

De visboer veegde het bord schoon en schreef KABBELJAUW met roze krijt, de aanbieding van de week.

Ik loop aan de zijkant van het bos, waar niet veel mensen komen. Zie je wat ik zie? Een spoor in het slijk, een afdruk in de modder, de hoeve van een ree. Het dier stapte rustig, dat zie je, geen gespring, de afdrukken van de hoefjes vlak naast elkaar en de prent smal en spits. Ik vind het heerlijk dit te zien, het geeft me het idee dat het bos gezond is, in evenwicht.

Karmelietenkerk Brugge (B)

Vandaag precies een jaar geleden vertrokken mijn vrouw en ik voor een maand naar Andalusië, Spanje. In het weblog heb ik daar elke dag verslag van gedaan. Een onvergetelijke reis.

Ik hou best van tulpen, wanneer ze in een bosje staan, in een vaas, anders niet. Niet van die legers in rechte rijen langs de paden of ook niet verspreid in een border. Ze moeten niet pronken met hun bol-zijn. Het liefst zie ik ze met golvende bloembladeren en antieke zachte kleuren, een zweem van kleur, niet uitgesproken gillend geel of rood, laat staan oranje. Zoals ze staan op stillevens, weldadig en niet slank. Voluptueus, dat is het woord, en zinnelijk.

Ik daag je uit om twee minuten naar deze foto te blijven kijken, te blijven kijken, dwars door het beeld heen zodat je bij de stam terechtkomt, die warm is van de zon, oud en gebarsten, maar nog vitaal. Voor de twee minuten om zijn ben je verloren en zal je fantasie met je aan de haal zijn gegaan, naar daar, waar je nu nog geen weet van hebt. Het kost je slechts twee minuten om daar te geraken...

De tijd is een wonderlijk iets. Gisteren, op wandel met onze jongste kleinzoon, maakte ik deze foto en weet dat over enkele weken dit niet meer te zien zal zijn, dichtgegroeid, vol groene blaadjes, maar geen doorkijkje meer, geen ruimte. Tot volgende winter, dan verschijnt de weerspiegeling op het water weer en laat zich zien. 

We waren wezen wandelen (een mooi begin met al die w's) en kwamen bij het kerkhof dat middenin het land lag. Eromheen - als wachters - stonden treurwilgen, wel twintig, met hun hangende takken. Ze hadden al een lichtgele kleur over hun wezen: ze botten als eersten.

Als plant hoort Groot Hoefblad (Petasites hybridus) bij de woekeraars. Als bloem bij de vroeglingen. De lente is nu onomkeerbaar.

Chiesa di San Clemente, Venetië (It)