Had je het ook? Ik moest vannacht denken aan de eerste keer dat ik de bliksem meemaakte. Ik weet niet of ik hem daadwerkelijk zag of in bed lag en de lichtflits over het plafond van de slaapkamer zag oplichten. De donder die daarop naar binnen rolde. Ik was niet gewaarschuwd als kind, ik wist niet wat het was. Net zoals de eerste keer dat ik de zee zag. Het was niet te vatten, het paste niet binnen dat wat ik wist. Ik kende alleen het woord, het was abstract tot dan toe. Ik moest dus naar het raam, om te kijken, om het te concretiseren.

Ik ben twintig jaar tuinontwerper geweest en heb daarbij steeds in functie van mijn opdrachtgevers gestaan, om hún programma in hún tuin met hún budget, te realiseren. Daarbij was voor mij steeds een punt leidend: hun fantasie prikkelen en hun verborgen wensen naar voren brengen.                                      Gebeurt dat nog vandaag? De (nieuwe) tuinen die ik zie zijn allemaal zo ordelijk en fantasieloos. Ik ervaar geen spanning. Wanneer je ze voorbijloopt en niet stiekem naar binnen wilt, dan is het niet geslaagd. Is dat een teken des tijds? Dat gemiddelde, dat brave, dat grijze?

Achterin de tuin is een zonneplekje waar vroeger de Hemerocallis stond te bloeien.

Hoe lang kunnen 90 minuten duren?

Alhoewel de wereld al zo lang bestaat en er al miljarden bladeren zijn gekomen aan de bomen, zijn er nog nooit twee dezelfde geweest.

Door het slechte weer in Nederland mijmer ik over plaatsen waar ik ooit was en hoe het weer daar nu zal zijn. Ik zie beelden voor me die ik ken, met altijd mooi weer, de regen van toen ben ik vergeten.

Het verhaal van Plato over de schaduwen in de grot heeft mij van kinds af aan gefascineerd. Het gegeven is simpel: in een grot zitten mensen vastgeketend en die geloven dat wat ze zien de waarheid is, de realiteit. Ze kennen niets anders. Pas wanneer ze bevrijd worden en de grot verlaten zien ze dat ze slechts schaduwen zagen van wat echt bestaat. 

Vele jaren hoorde ik de vogels niet. Dat lag aan mij, niet aan hen. Ik sliep door hun gekwetter heen, moe van de zorgen of van te veel wijn, of misschien sliep ik met het raam dicht en wilde ze niet horen. Klonken ze te verwijtend, dan weer te onschuldig in hun totale overgave. Aan wat? Niemand die het weet, al romantiseren wij hun gezang, en horen er een ode aan hun schepper in. Stel je voor dat de olifanten dat zouden doen, midden in de nacht.