De mannen kwamen uit de winkelstraat teruggelopen, in losse groepjes van drie of vier. Niet meer want dan zou het een optocht worden. Al gebaarden ze iets te wild, ze waren net niet te amicaal in hun bewegingen. In pak gekleed weliswaar, zonder jasje, dat hing los over de schouder aan een vinger of was op kantoor achtergelaten. De meesten hadden korte mouwen, want opgerold staat slordig of te sportief. In frivole kleuren, roze en lichtblauw, hier en daar eentje met muisgrijze strepen. Met stropdassen als toegestane kleurprotesten. Getemd wild.

Zie je hem aan komen lopen? Daar, aan de rechterkant. Eerst herken je een paar voeten. Ze stappen, misschien door een plas. In jouw richting. Dan laat je je blik omhoog gaan langs de benen, en ontdek je een man in een Indiase dhoti, zoals Gandhi droeg, met om de schouders een doek van gele stof, dat afhangt. Opzij vaag een hand. Zie je het? Het is een ontmoeting, zoals elke kunst een ontmoeting is met het onbekende.Het hoofd is donker, zonder gezicht, met een witte hoge hoed op, schuins. Hij komt uit de mist tevoorschijn, want het is een hij, en heeft een lange weg afgelegd en is moe van alle indrukken. Toch nog steeds vastberaden. Dat moet wel, want hij heeft een doel, dat straalt hij uit. Hij stapt zwierig. Je bent een beetje jaloers en bedenkt hoe je zult reageren. Want hij gaat je zometeen groeten, reken maar, hij groet en jij zult antwoorden.

Telkens ik in Insel Hombroich bij Neuss in Duitsland ben (alsof ik er elke week kom), en in dit ronde gebouwtje sta en naar buiten kijk, moet ik aan de tijd denken. Ik kijk van daarbinnen naar het voorbije, via een sluis in de architectuur, naar een vorige tijdsdimensie. Ik herken alles, maar kan er niet naartoe, het is voorbij, al behoort het tot wat ik ken en wie ik ben. Enkel kijken, machteloos, zonder er iets te kunnen veranderen. Gelukkig is er een kleine achteruitgang.

Het is vandaag 21 juni, Wereldhumanismedag. Ik voel me humanist, ik hoop dat ik het voldoende ben. Daarom vier ik vandaag mee, al is het in gedachte en in de voetsporen van Erasmus, Petrarca, Goethe, Rousseau en al die anderen.

Had je het ook? Ik moest vannacht denken aan de eerste keer dat ik de bliksem meemaakte. Ik weet niet of ik hem daadwerkelijk zag of in bed lag en de lichtflits over het plafond van de slaapkamer zag oplichten. De donder die daarop naar binnen rolde. Ik was niet gewaarschuwd als kind, ik wist niet wat het was. Net zoals de eerste keer dat ik de zee zag. Het was niet te vatten, het paste niet binnen dat wat ik wist. Ik kende alleen het woord, het was abstract tot dan toe. Ik moest dus naar het raam, om te kijken, om het te concretiseren.

Ik ben twintig jaar tuinontwerper geweest en heb daarbij steeds in functie van mijn opdrachtgevers gestaan, om hún programma in hún tuin met hún budget, te realiseren. Daarbij was voor mij steeds een punt leidend: hun fantasie prikkelen en hun verborgen wensen naar voren brengen.                                      Gebeurt dat nog vandaag? De (nieuwe) tuinen die ik zie zijn allemaal zo ordelijk en fantasieloos. Ik ervaar geen spanning. Wanneer je ze voorbijloopt en niet stiekem naar binnen wilt, dan is het niet geslaagd. Is dat een teken des tijds? Dat gemiddelde, dat brave, dat grijze?

Achterin de tuin is een zonneplekje waar vroeger de Hemerocallis stond te bloeien.

Hoe lang kunnen 90 minuten duren?

Alhoewel de wereld al zo lang bestaat en er al miljarden bladeren zijn gekomen aan de bomen, zijn er nog nooit twee dezelfde geweest.