Het is eind september, en de zon staat al lager en schijnt op een andere manier in huis, wat ongebruikelijke beelden oplevert die mijn blik vasthouden in momenten van vervreemding. Het ziet er anders uit. Een glas is niet meer zomaar een glas, de tafel niet gewoon de tafel. Iets is eraan toegevoegd, tot het de volgende seconde alweer is verdwenen.                                  Uit de roman ‘Michel ontdekt de wereld’, 1951.

Kunnen wolkjes positief zijn? Zeker, kijk maar. Deze maken me zelfs blij. Hoe ze daar hangen, met een ingehouden vrolijkheid, elkaar versterkend en toch oeder op zich.

Als plant hoort de kaardebol (Dipsacus fullonum) bij de tweejarigen, als bloem bij de etalagekunst en als fenomeen bij de folklore.

Ze zijn er nu elke dag en wanneer ze overvliegen hoor ik een immens lawaai, alsof er vier verhuiswagens tegelijk de straat inrijden. Gak, gak, gak, gak … Ik spring op en ren naar het raam, klaar om een foto te maken. Ik kan me zo voorstellen dat de mensen vroeger allemaal naar buiten kwamen, verbaasd omhoog kijkend en elkaar vragend: Wat is er aan de hand, wat gebeurt er! Op de foto - zonder geluid - valt het tegen. In de verte vliegt een rommelige V voorbij, en nog een streepje. Dat is al. Ik had er duizend verwacht, een toom, een kolonie. Ze zijn alweer uit het zicht en hun gegak sterft uit.

Onverwachts, onder de takken van een lindeboom, opent zich een doorkijkje naar een open plek achter het water, waar de zon schijnt. Een loo, noemde men dat vroeger, je hoort aan de klank hoe positief dat is en ietwat vragend, een open einde. Ik loop verder, nieuwsgierig.

Daniel Barenboim (1942) verlaat onder daverend applaus het podium van het Concertgebouw Amsterdam, nadat hij het West Eastern Divan Orchestra dirigeerde met werk van Schubert, Wagner en Schumann. Hij richtte dat orkest op - samen met de Palestijnse filosoof Eduard Said - dat enkel bestaat uit Palestijnse, Israelitische, Libanese, Syrische en Egyptische (jonge) muzikanten. Want in muziek spreken we allemaal dezelfde taal, is de gedachte, en blijken we broeders en zusters te zijn. Na afloop van het concert omhelsden de musici elkaar op het toneel, iets wat ik nog nooit meegemaakt heb.

Dit is de tijd waarin mensen afstand tot hun tuin krijgen. Om niet te zeggen een beetje een hekel. Voor eventjes. Want zodra de herfst in al haar gratie neerdaalt en de tuin omtovert tot een nostalgisch paradijs, is iedereen dit alweer vergeten. Zeker in de late herfst, met dauw of lichte ijzel zodat alle contouren en structuren een accent krijgen en de stilte de tuin binnentreedt. 

Het roze in de lucht is hetzelfde roze als afgelopen juli. Het blauw ook. Ik weet het, want ik heb ze gefotografeerd. Vandaag wordt een kalme dag.

Saint-Loup-Lamairé (Fr)

Ik maakte deze foto ooit in Koblenz. Het is het onderste stuk van de Historiensäule die tien meter hoog is, gemaakt door kunstenaar Jürgen Weber, en de geschiedenis van de stad vertelt.