Ik hou van zwartwit-fotografie. Die strenge beelden, ze hebben iets definitiefs, waar kleur speels en veranderlijk blijft. Vooral de Franse fotografen spreken aan, Félix Nadar en Henri Cartier-Bresson, we kennen die beelden. Zij hebben ze voor het eerst vastgelegd en zijn ermee beroemd geworden. Wij herhalen ze in onze foto’s, zonder er iets aan toe te kunnen voegen. Die diepe, onveranderlijke melancholie die erin te vinden is, die zegt dat alles slechts voor even is. Zeker wanneer het regent.

Afgelopen kerst kreeg ik een amaryllis cadeau, een kerstbloem, die nu begint te bloeien. De eerste weken stond zij/hij wat verloren in een hoekje, maar nu heeft zij/hij (na goed verzorgd te zijn met warmte en water) schijnbaar haar/zijn element gevonden en schiet(en) de bloem(en) tevoorschijn. Zo is het met een vluchteling ook, dacht ik, eerst afwachtend, wat verloren in een centrum geplaatst, tot de ware mens tevoorschijn komt en open bloeit en zij/hij een dokter blijkt te zijn, een vroedvrouw, een timmerman en niet meer een vluchteling.

Kijk, dit soort foto, daar kan ik minutenlang naar staren, of nee, dat is niet het juiste werkwoord, staren is gedachteloos, nee, ik denk er wel degelijk bij na, over wat en wie, over de ruimte erachter, wat is daar, hoelang reeds… Die ietwat theatrale opzet, kunstmatig als een decor. Er ontstaat een verhaal, een spanning. Ik zou het kunnen opschrijven, jou als lezer in de ban nemen, zodat je vergeet wat je moet gaan doen, je eigen leven kwijt bent en gefascineerd blijft verder lezen. Het maakt niet meer uit.

Dit landschap van smeltende sneeuw is halfslachtig. Het is nog niet normaal (Kijk uit! Pas op!) en het is niet meer bijzonder. De betovering is voorbij, het is lullig en knullig, al herinnert het nog aan het wonderbaarlijke wat geweest is, want toegegeven, sneeuw is een miraculeus fenomeen. 

Wat Amerika op dit moment doet is alle orde verstoren. Moedwillig, om te bruuskeren. Niemand kan tegen ze in gaan omdat ze de macht hebben. Soms heb ik de neiging daar iets over te schrijven, of over Rusland of Israel, maar verwijder de tekst na een paar zinnen. Niet mijn taak, niet effectief op deze plek.

Hier in de buurt staat een tamme kastanje in een tuin. Telkens ik langsloop kijk ik er graag naar, en vind hem door zijn vorm een voorname boom. In de herfst loop ik wel eens pal achter de hoge beukenhaag door het gangetje wat daar ligt om er kastanjes te rapen en weer jongetje te zijn. Kijk eens naar de opbouw van de boom, de symmetrie van de takken, de ronde vorm van de kroon. Door de sneeuw en het zwartwit komt alles extra uit. Mooi toch? Echt nobel.

Als plant hoort de Palmlelie (Yucca) bij de leliefamilie, als bloem bij het klokkenspel.

Iemand schreef ‘bij ons ligt geen sneeuw van betekenis’ en dat zette me aan het denken. Wanneer is iets van betekenis? Wanneer is sneeuw echt sneeuw? Of gezelligheid echt gezellig, of verdriet echt verdriet? Niet als het je eraan doet denken, maar als het je overwelmt, overvloedt. Er moet ergens een lijn zijn, een grens, waarna het echt sneeuwt en daarvoor enkel aanzet is. Daarvoor heeft het onderwerp nog geen rechten, is het niet gevaarlijk of plezierig, en mag je er nog niet naar handelen. Zoals je bij 37,8 nog geen koorts hebt, hoogstens verhoging, maar dat telt niet, je moet eruit en aan de slag, naar school, het werk. Sneeuw is echter niet te meten, of toch? Pas als hij blijft liggen, het hele land wit is, en genoeg plakt voor sneeuwballen en sneeuwmannen. Dan is het sneeuw. Of begint het al wanneer er vlokken uit de hemel vallen, dwars door de straatverlichting en je roept naar elkaar: Het sneeuwt! Zeker, dat telt ook, vanwege die kleine opwinding die zich van je meester maakt, omdat er iets uitzonderlijks gebeurt, iets om je later te herinneren. Kijk, het sneeuwt alweer.

Ik dacht vanochtend: Waar zal ik eens over berichten, en keek naar buiten. Het sneeuwde weer, opnieuw die zachte neerdalende vlokken, geluidloos, waarvan je niet weet hoelang deze pracht zal duren. In de donkere tuin, enkel verlicht met een mini-kerstboompje, gloeide de besneeuwde kerstbal alsof hij het dak van een modern kerststalletje was en ik dacht even, heel even, dat alles nog moest komen, de familie, het kerstdiner, de gemoedelijke sfeer. En ik was blij.