Ik maakte deze foto ooit in Koblenz. Het is het onderste stuk van de Historiensäule die tien meter hoog is, gemaakt door kunstenaar Jürgen Weber, en de geschiedenis van de stad vertelt.

Tijdens het opruimen moest ik terugdenken aan Roubaix. Dat ik daar was in die stad, op zoek naar koffie. Er was ook kermis, maar nog niet zo vroeg geopend. Ik liep er alleen rond en alles was gesloten, in een onbeweeglijke stilte. Waarom branden die lichtjes? Misschien werden ze gerepareerd.

... waar je zomaar aan voorbijloopt, het bruggetje over, niet opzij kijkend waar een aparte wereld ligt, intiem, en vergeten, en kleine biotoopjes bestaan. Het loont, even te kijken, en te fantaseren hoe het er daar tussen de stengels aan toe zou gaan. 

We waren in Sonsbeek, Arnhem. Daar staat aan de rand van het bos een eik. Stil en taalloos. Zo te zien al honderden jaren bij wat eens een woud moet geweest zijn.

Dit wilde ik nog met jullie delen. Het beeld Grande Torse van Benoît Luyckx (1955). Het staat sinds 2004 naast Villa Hinkeloord in Wageningen, als een wachter waar je langs moet. Je ziet het van verre en hoe dichterbij je komt hoe machtiger het wordt. Het is zo eenvoudig en toch zo indrukwekkend. Van de mooiste beelden die ik ken. Om het goed in te schatten: het is 2,2 meter hoog en 2 meter breed. Hardsteen met ontelbare kerven. Voor mij zijn dat gebeurtenissen die een spoor hebben achtergelaten.  

Mallorca

Chiesa San Pietro, Stampa (Zw)

Te jong. Nog net te jong, volgend jaar. Eerste keer, met mama mee in de middag. Tweede keer, stoer. Alleen, met vriendjes. Alleen, met een vriendin. Student nu, pilsje in de hand. Superbands, jouw muziek. Met eigen baby, in de middag. Met vrouw en vrienden, babysit wacht. Als sponsor, gratis kaarten. Als sponsor, waar kan ik mijn BMW parkeren? Als bezorgde vader, de kinderen voor het eerst alleen. Als ouder, hoeft niet meer, ik ken het wel. Als nog oudere, ze maken toch wel veel lawaai, ik hoor het tot hier thuis. Als nog oudere, zou ik nog een keertje gaan? Als bejaarde, ik wou dat iemand me een meevroeg om nog een keer te gaan.   

En toen, Pats! Met een doffe bonk sloeg er iets tegen het raam. Een onalledaags geluid, of er iets werd gegooid. Ik keek op en zag de vlek die er daarnet nog niet was. Een afdruk van iets vettigs op het glas en pas toen ik dichterbij kwam zag ik de vorm van de veren, het patroon waarin ze zaten. Een vogel! Tegen dat vervloekte venster.Op de grond was niets te zien. Een kat, dacht ik nog, maar nee, zo snel kon niet. De vogel was weer gevlogen. Gelukkig. Ik maakte deze foto, erop lettend dat hij niet te mooi was, niet zoals die persfoto’s in de krant, die altijd een soort lugubere esthetiek hebben, ten koste van de dood of het lijden. Bij een ongeluk of een oorlog past geen kleurencombinatie of compositie

Mooi, toch? Wat zei ik, even photoshoppen en je snapt wat ik gisteren bedoelde. Klik op de foto om te vergroten.

Dit is de entree van een parkje in Drumpt (Tiel) dat ik ontworpen heb. Ik wilde de rechte lijnen van het geluidsscherm (van de snelweg) breken met de verticale lijnen van de iepen en de kronkellijn van de wateroever. Je ziet dit pas nadat je onder enkele treurwilgen bentgelopen, tussen de hangende twijgen.