Ik las het getal. Probeerde het me voor te stellen.

Hoe kan de pijn en het leed van anderen abstract zijn voor mij? Het is een veiligheid, het is zelfbescherming. Doordat ze abstract zijn raken ze me niet voortdurend. Anders moest ik er heen gaan, ze helpen, stenen stapelen, brood bakken, de kinderen vertellen over zaken die ik weet.

Begraafplaats Chiesa San Giorgio, Val Bregaglia (Zw)

De Ginkgo, of tempelboom, die nu een felle herfstkleur heeft, is een van de oudste boomsoorten die vandaag nog op aarde voorkomen. Hij wordt ingedeeld bij de coniferen omdat het blad bestaat uit dunne nerven (naalden) die aan elkaar gegroeid zijn, wat tegen het licht goed te zien is.

Is het vallen of springen. Zal het lukken of wordt het falen. Kun je permanent daar blijven, los van al het andere, ongebonden? Zonder engagement, met alleen het beste voor jezelf voor ogen, de rest verlatend zogauw het fout loopt, alweer op weg naar een ander voordeeltje, koopje, 3 voor 2-tje, bonusje. Altijd alleen. Altijd zonder spijt. 

Gisteren, onderweg naar Theater Carré (Herman van Veen, 60 jaar Harlekijn Holland) zag ik dit beeld en moest even stilhouden. Het gloren. Een zacht, glanzend schijnsel geven,synoniem: lichten.

En dan ziet de wereld er plots heel anders uit en is er weer hoop. De buren en de mensen op kantoor zijn aardiger dan gedacht. De Russen worden eruit gegooid en iedereen krijgt evenveel, van alles, alleen de besten krijgen iets meer, wat ze vriendelijk doorgeven aan diegenen die het minder hebben. Ook de boeren zullen akkoord gaan, en de Chinezen. Het Strafhof mag weer zitting nemen en het Verdrag van Parijs schiet weer in gang. Alle dagen zondag.

Het is bijna te veel, ik kan het niet aan. Herfstkleuren, donkerte,  verkiezingsuitslagen, geen meerderheden, verkeerde meerderheden, rellen, jeugdrellen, vastgelopen overleg, vredesgesprekken, benzineprijzen, diepvriezers, hacks, drones, Houti’s, automankementen … Wat zou ik doen als twaalfjarige in deze wereld? Ik denk dat ik me zou afkeren van alles, zou zeggen bekijk het maar allemaal, ik doe niet mee.

Terugkomen is niet enkel hun graf bezoeken, zegt ze, daar hoort allerlei bij, en zonder me aan te kijken zegt ze dat ze ieder jaar betaalt voor het schoonmaken van de grafstenen, en voor de bloemen, chrysanten, die horen bij Allerzielen.

Weimar (D)

Zicht op het oosten vanuit Soglio, Val Bregaglia, Graubünden (Zw)