Leven
Het leven zou pas later beginnen.
5 feb 2026 08:21
Het leven zou pas later beginnen.
4 feb 2026 08:10
3 feb 2026 08:10
Bijna elke nacht vind ik in een van mijn dromen het woord dat ik nodig heb om het verhaal of de roman waaraan ik de laatste tijd werk een ultieme wending te geven. Het toverwoord. Zo eenvoudig dat ik het niet eens hoef op te schrijven. Zo simpel dat ik het zal onthouden.
2 feb 2026 08:03
Wanneer ik het nieuws gelezen heb voel ik me dikwijls zoals deze foto: weggegooid, onnodig. Dan kan ik enkel naast die platgewalste emmer gaan liggen in het dode gras.
1 feb 2026 08:34
31 jan 2026 08:16
30 jan 2026 07:37
Het mooie van palmen is dat ze zo bescheiden zijn. Ze symboliseren de oase, de verlossing uit de woestijn, het paradijs. Linnaeus noemde de palm de koningin van het plantenrijk.
29 jan 2026 08:12
‘Het sneeuwt,’ zei hun vader en wees naar buiten. Ze zagen hem amper in het halfduister, en toch was er meer licht in de kamer dan normaal. Het kwam van buiten en viel door het grote raam binnen.
28 jan 2026 08:46
Vanaf vandaag staat er in de balk boven (onder mijn naam) een nieuwe knop: 'De mens en de stad' waaronder ik een reeks foto's over dat thema heb geplaatst, die ik in de loop der tijd heb gemaakt. Ik vind ze mooi bij elkaar passen. De mens voegt zich naar de stad waar hij is of woont of werkt. Dat is een overlevingsstrategie. Kijk even.
27 jan 2026 07:57
Waar ik bewondering voor heb, is wanneer iets manueel gemaakt is, eenmalig, een pièce unique. Of het culinair is, of een maatpak of een meubelstuk. Een kunstwerk of een roman. Iemand heeft de zorg en de tijd genomen iets te maken, zodat een ander die het ziet of proeft of voelt zal zeggen: Hé, kijk nou! Zoals bij dit vloertje, waar niemand zomaar aan voorbij kan omdat iemand de ander plezier zou doen.
26 jan 2026 08:07
Hij wilde de fotoboeken bekijken, van toen de kinderen klein waren, die speciale momenten die vastgelegd waren, vergoelijkt in de loop der jaren, weggepoetst, veraangenaamd tot een gelukkig gezin. Hij vond de boeken niet, - met hun dikke ruggen en harde kaften, het transparant papier tussen de bladen - natuurlijk, ze waren bij de kinderen, die hadden ze meegenomen want hij keek er toch nooit in. Neem maar mee, had hij gezegd, en had ze ieder een tas gegeven, voor de regen, hier, neem maar mee.
25 jan 2026 09:00