Als het waar is dat de Eskimo’s wel veertig woorden hebben voor sneeuw, waarom hebben wij er dan maar eentje voor water? Wij die normaal zoveel met water hebben, in een land waar het veel regent, waar zoveel sloten en grachten zijn? Wij waarvan nu al gezegd wordt dat we over een aantal jaar vier meter zeewaterstijging erbij zullen krijgen. Maar geen woorden.

Zomeren is een ‘Zo-moet-het-voor-altijd-blijven’-gevoel. Het kan niet meer worden, niet warmer, niet voller, niet rijper. Het punt is ingezet waarop de afbraak begint. De vruchten zijn gemaakt, het doel is bereikt, de herfst kan aanvangen.

Amstel, Amsterdam (Nl)

Ze huilde in het hotel, ze huilde op het strand, ze huilde bij Mies van der Rohe. Ze huilde in Disneyland, ze huilde op Montmartre. Ze hulde in het treintje, ze huilde in de ijssalon. Ze wilde alleen maar naar huis. Wat had ze toch?

Opeens verschijnt er een oosters beeld in de slaapkamer, door de verandering van de zonnestand laat op de zomeravond. Fragiel als een fata morgana, ingehouden trillend door een zacht briesje dat door het raam komt. Het heeft iets magisch.

Vorig jaar plukte ik voor mijn vrouw een klein beukje uit het bos achter Paleis het Loo in Apeldoorn. Zo, recht omhoog uit het mos. Ze wilde graag een beukje. Het ding had drie blaadjes en was acht centimeter hoog. Zie je het voor je?Nu is het uitgegroeid tot dubbele hoogte en heeft al tien blaadjes, die alsmaar groter worden. Het is echt haar beukje, zegt ze.

We gingen varen op de Vecht. Het moeilijkst te fotograferen is water. Water beweegt, water leeft. Water staat stil, water reflecteert. Het verkoelt, het laat mijmeren.

Ik had alleen de titel in mijn hoofd. Die sprak me aan. Na de regen. Er zou een verhaal kunnen beginnen. Of een verhaal eindigen, er waren zaken gebeurd daarvoor. Er was tijd, een erna en bijgevolg een ervoor. Was het goed gegaan of was het dramatisch. Het was stil geworden na de regen, want regen staat meestal voor lawaai, voor beweging, ongecontroleerd. Niemand houdt van de regen, behalve tuineigenaren. Maar die doen alsof. Die gaan onder een afdakje zitten kijken en luisteren. Tot het voorbij is, juist, kunnen ze weer naar binnen zonder nat te worden. Na de regen.

Place de l'Étape, Orléans (Fr)

Het is de tijd dat de hosta’s bloeien. Elk jaar weer vraag ik me af of ik het mooi vind. Ik heb ze wel eens afgeknipt, die bloemstengels, nog voor ze goed en wel uit waren. Wie ben ik, God?

Ik heb altijd graag met structuren gewerkt in beplantingsplannen. Structuren met groen. Weinig met bloemen, dan voor een effect, wat altijd kortstondig is door de bloeitijd.