Als plant hoort de kaardebol (Dipsacus fullonum) bij de tweejarigen, als bloem bij de etalagekunst en als fenomeen bij de folklore.

Ze zijn er nu elke dag en wanneer ze overvliegen hoor ik een immens lawaai, alsof er vier verhuiswagens tegelijk de straat inrijden. Gak, gak, gak, gak … Ik spring op en ren naar het raam, klaar om een foto te maken. Ik kan me zo voorstellen dat de mensen vroeger allemaal naar buiten kwamen, verbaasd omhoog kijkend en elkaar vragend: Wat is er aan de hand, wat gebeurt er! Op de foto - zonder geluid - valt het tegen. In de verte vliegt een rommelige V voorbij, en nog een streepje. Dat is al. Ik had er duizend verwacht, een toom, een kolonie. Ze zijn alweer uit het zicht en hun gegak sterft uit.

Onverwachts, onder de takken van een lindeboom, opent zich een doorkijkje naar een open plek achter het water, waar de zon schijnt. Een loo, noemde men dat vroeger, je hoort aan de klank hoe positief dat is en ietwat vragend, een open einde. Ik loop verder, nieuwsgierig.

Daniel Barenboim (1942) verlaat onder daverend applaus het podium van het Concertgebouw Amsterdam, nadat hij het West Eastern Divan Orchestra dirigeerde met werk van Schubert, Wagner en Schumann. Hij richtte dat orkest op - samen met de Palestijnse filosoof Eduard Said - dat enkel bestaat uit Palestijnse, Israelitische, Libanese, Syrische en Egyptische (jonge) muzikanten. Want in muziek spreken we allemaal dezelfde taal, is de gedachte, en blijken we broeders en zusters te zijn. Na afloop van het concert omhelsden de musici elkaar op het toneel, iets wat ik nog nooit meegemaakt heb.

Dit is de tijd waarin mensen afstand tot hun tuin krijgen. Om niet te zeggen een beetje een hekel. Voor eventjes. Want zodra de herfst in al haar gratie neerdaalt en de tuin omtovert tot een nostalgisch paradijs, is iedereen dit alweer vergeten. Zeker in de late herfst, met dauw of lichte ijzel zodat alle contouren en structuren een accent krijgen en de stilte de tuin binnentreedt. 

Het roze in de lucht is hetzelfde roze als afgelopen juli. Het blauw ook. Ik weet het, want ik heb ze gefotografeerd. Vandaag wordt een kalme dag.

Saint-Loup-Lamairé (Fr)

Ik maakte deze foto ooit in Koblenz. Het is het onderste stuk van de Historiensäule die tien meter hoog is, gemaakt door kunstenaar Jürgen Weber, en de geschiedenis van de stad vertelt.

Tijdens het opruimen moest ik terugdenken aan Roubaix. Dat ik daar was in die stad, op zoek naar koffie. Er was ook kermis, maar nog niet zo vroeg geopend. Ik liep er alleen rond en alles was gesloten, in een onbeweeglijke stilte. Waarom branden die lichtjes? Misschien werden ze gerepareerd.

... waar je zomaar aan voorbijloopt, het bruggetje over, niet opzij kijkend waar een aparte wereld ligt, intiem, en vergeten, en kleine biotoopjes bestaan. Het loont, even te kijken, en te fantaseren hoe het er daar tussen de stengels aan toe zou gaan. 

We waren in Sonsbeek, Arnhem. Daar staat aan de rand van het bos een eik. Stil en taalloos. Zo te zien al honderden jaren bij wat eens een woud moet geweest zijn.