Buiten is het geluid van voorbijvliegende ganzen te horen. Het is een klank die mysterieus en tegelijk vertrouwd klinkt. Het feit dat ze vliegen geeft vertrouwen, want als zij weten waar naartoe, dan zal er ook een waarom zijn en dan is het goed. Er zit orde en systeem in de dingen en ik kan rustig verder slapen, want dat zal ook wel een zin hebben. Tegelijk maakt dat geluid mij nieuwsgierig, want waarom vliegen ze midden in de nacht, waarom gakken ze naar elkaar? Of naar de wind? Of naar diegene waar ze achteraan vliegen.

Vandaag is het weblog een jaar oud. Met elke dag een stukje en een foto. Ik vind het geweldig om te doen, elke keer weer die wrong te geven aan een gedachte of een gevoel, zodat er iets leesbaars ontstaat wat me soms zelf verbaasd. Het zijn oefeningetjes, het is een discipline. Verder dient het geen doel, dan af en toe in contact te komen met de (anonieme) lezers, wie ze ook mogen zijn. Dat is prettig genoeg. 

Er is dit jaar nogal veel te doen over Davos, een onooglijk Zwitsers dorp waar elk jaar de boys en girls van het grote geld en de zonnebrillen bij elkaar komen om er daarna nog rijker weer te vertrekken. Ik ben er geweest, zij het zonder geld.

Ben je wel eens een kleur tegengekomen die indruk op je maakte? Ik zag onverwacht deze kleur, vond ze ongrijpbaar, en maakte er een foto van. Spontaan, zonder het te beseffen. Pas thuis zag ik de foto tussen de andere staan. Een kleur met diepte, vind je niet? Ik bedoel los van het lichtspelingen erop en de schaduwen, die voor beweging zorgen, dynamiek. Deze kleur leeft van zichzelf. Ze sluimert, ze wiegt zachtjes heen en weer. Alsof ze iets te zeggen heeft. We letten te weinig op kleuren, vind ik. Dat is omdat we ze nooit alleen zien. Er zijn altijd dingen die de aandacht opeisen, en onze blik weghalen van de kleur.

Ik begin steeds meer over vroeger na te denken, over mijn jonge jaren, op zoek naar herinneringen, letterlijk, ik probeer ze op te roepen - wat af en toe lukt wonderbaarlijk genoeg - en dan springt er eentje te voorschijn, als als een steen die loslaat van een rotswand en naar benden tuimelt, de diepte in, zonder te weten waar terecht te komen. Gelukkig sta ik daar en komen ze bij mij terecht, ik vang ze op, de stenen, de herinneringen, en koester ze, geef ze een plek op de tijdlijn die ik probeer samen te stellen, die vertekende kramakkelige potloodstreep die moet doorgaan als mijn jeugd.

Hotel Dieu, Nantes

Opeens zit er een liedje van The Beatles in mijn hoofd, iets van heel ver, van diep vanbinnen. Met een speels tikje, en er is dat moment waarop het liedje stopt – en een vogel fluit – en de melodie verdergaat, intrigerend. Het is vol hoop want de vogel is gekwetst en de tekst vertelt dat de vogel vrij zal zijn. Dat moment to arise sprak me meteen aan toen ik het voor het eerst hoorde, dat je kunt ontsnappen aan het voorbestemde en je eigen wil kunt volgen – to arise – ook wanneer alles tegenzit.

We zochten lauzes, zo heten de platte afgevlakte keien waarmee gebouwd wordt, een schuur, een stal, een dak, of die op het vuur gelegd worden om te verhitten en daarna iets op te bakken, een ei dat we van thuis meehadden, wat geplukte chanterellen, en een keer een dode vis die we hadden gevonden, maar toen die klaar was niet van durfden eten en tegen elkaar zeiden dat de beren hem wel kwamen opsmikkelen.

Ik hou van zwartwit-fotografie. Die strenge beelden, ze hebben iets definitiefs, waar kleur speels en veranderlijk blijft. Vooral de Franse fotografen spreken aan, Félix Nadar en Henri Cartier-Bresson, we kennen die beelden. Zij hebben ze voor het eerst vastgelegd en zijn ermee beroemd geworden. Wij herhalen ze in onze foto’s, zonder er iets aan toe te kunnen voegen. Die diepe, onveranderlijke melancholie die erin te vinden is, die zegt dat alles slechts voor even is. Zeker wanneer het regent.