Er is het moment waarop je de roos waarneemt. Over dat moment wordt nooit gesproken. Er wordt door ons geen aandacht aan geschonken. We zullen het hebben over de roos, over de kleur, over haar ondenkbaar mooie bloemvorm en de vernuftige draaiingen die de bloemblaadjes om elkaar heen maken, als een dans, een pavane van de schoonheid. Misschien praten we over een vergelijking met andere rozen, even mooi, even nobel. Misschien kennen we zelfs een naam, want wat is er zo edel als de nomenclatuur bij de rozen?

Welk is de eerste plant die je je kunt herinneren? Goede vraag voor op een feestje, om het gesprek gaande te houden. Iedereen zal reageren, maar is iedereen wel eerlijk?

Het meest opvallende en tegelijk aanwezige is de stilte. De afwezigheid van elk geluid geeft het bos iets cultuurloos. Er zijn geen verwijzingen en daardoor geen besef van menselijke cultuur. Vragen als Hoe laat is het, of Hoe ver is het, kunnen niet worden gesteld. Zelfs de gedachte aan Wat doen we hierna, komt niet meer op.

De spinnen verschijnen in de tuin. Overal zijn ze plotseling en in de vroege ochtend hangen vanaf nu overal spinnenwebben in de struiken en de coniferen. Deze foto nam ik gisterochtend.

Santuario della Beata Vergine della Salute, Abano Terme, Padua (It)

St. Katelijnevest, Antwerpen (B)

Mijn laatste creatieve product. Nooit toegeven aan de warmte, leerde ik van mijn moeder, goed blijven eten. Dus ik heb me op het bakken van taarten en pizza’s gestort.

Barcelona: moment van de dag met mensen en beelden.

Ik droomde. Zo’n heerlijke droom die maar drie keer in de tien jaar voorkomt.

Als het waar is dat de Eskimo’s wel veertig woorden hebben voor sneeuw, waarom hebben wij er dan maar eentje voor water? Wij die normaal zoveel met water hebben, in een land waar het veel regent, waar zoveel sloten en grachten zijn? Wij waarvan nu al gezegd wordt dat we over een aantal jaar vier meter zeewaterstijging erbij zullen krijgen. Maar geen woorden.