Tegen het raam, aan de kant waar de zon opkomt, staat de hertshoorn. Ik heb er al eens over geschreven, een machtige plant om te zien, met een wirwar van viltige bladeren. Een groot schutblad in het midden, dat telkens verdort en vernieuwt, met 39 tentakels die eronderuit schieten, omhoog de lucht in. Ik heb ze geteld. Mooi is dat het nieuwe blad dat verschijnt, een soort babystompjes heeft op het eind, als vingertjes die zoeken - tegen het raam aan - en zich uiteindelijk tot grote bladpunten ontwikkelen. Humby’s, noem ik ze in gedachten

Als je je lang op iets concentreert ga je er anders naar kijken. Oftewel, wat eerst gewoon en normaal leek, blijkt iets bijzonders te zijn. Het gekke is dat je dat met alles kunt doen, en dat uiteindelijk niets gewoon en normaal is.

Vanochtend kwamen ze voorbij, hoog in de lucht en met veel kabaal. Hun gakken verstoorde de hele buurt. 

Koffiekoekje in Stadsmuseum Rhenen naast de Cunerakerk

Als je iets opmerkt, zie je steeds meer en meer.

We waren in het bos. Hier, een paar kilometer verderop. De Grebbeberg. 

We waren in Rhenen, waar in het Stadsmuzeum een tentoonstelling is van Henk Helmantel, Nederlands bekendste fijnschilder. Zijn doeken - er hangen er 28 - zijn wonderbaarlijk exact, zozeer dat als je er lang naar kijkt je gaat hallucineren. Hij is vooral een meester in het realistisch schilderen van de dingen, nauwgezet tot op de millimeter. Niemand die hem dat nadoet. Hij laat vooral de dingen zien, niet zozeer de ruimte tussen de dingen. Geen Satie zeg maar, waarbij de stilte tussen de noten even belangrijk is als de noten die de melodie vormen.

 Plots in het bos. Het leeft. Het houdt me in de gaten, ik sta oog in oog. Ook al zie ik geen oog, het ziet me. Voorzichtig breng ik mijn telefoon omhoog, knip voor de foto. Ik ben ongevaarlijk, straal ik uit. Een van de tentakels beweegt, of zijn het armen, of toch takken ... Ik zie enkel grillige vormen, geen lijf, geen hoofd, ook geen muil. Het wezen is glad, glimt, gepolijst door de regen. Eeuwenlang. Heel lang. Ik fantaseer er muziek bij, oosters, Chinees misschien. En het wezen vraagt me - in mij hoofd - wat ik hier doe. Ik wandel, zeg ik, en ik hoor mijn vrouw vanuit de verte roepen of ik nou eindelijk kom.

Er hangt een intimiteit rond mijn kamerplanten waar ik nooit bij geraak, dan hoogstens met de blik, en dat bevredigt niet, daarbij blijf ik een buitenstaander.

Hij spreekt gedecideerd en voegt nog een argument toe. Hij weet dat hij de ogen dicht heeft wanneer hij zo praat, het hoofd iets schuin. Het is een tic, waar hij zich eerst tegen verzette, en uiteindelijk aan toe heeft gegeven. Bewust, want het is een heerlijk gevoel.