Vorig jaar plukte ik voor mijn vrouw een klein beukje uit het bos achter Paleis het Loo in Apeldoorn. Zo, recht omhoog uit het mos. Ze wilde graag een beukje. Het ding had drie blaadjes en was acht centimeter hoog. Zie je het voor je?Nu is het uitgegroeid tot dubbele hoogte en heeft al tien blaadjes, die alsmaar groter worden. Het is echt haar beukje, zegt ze.

We gingen varen op de Vecht. Het moeilijkst te fotograferen is water. Water beweegt, water leeft. Water staat stil, water reflecteert. Het verkoelt, het laat mijmeren.

Ik had alleen de titel in mijn hoofd. Die sprak me aan. Na de regen. Er zou een verhaal kunnen beginnen. Of een verhaal eindigen, er waren zaken gebeurd daarvoor. Er was tijd, een erna en bijgevolg een ervoor. Was het goed gegaan of was het dramatisch. Het was stil geworden na de regen, want regen staat meestal voor lawaai, voor beweging, ongecontroleerd. Niemand houdt van de regen, behalve tuineigenaren. Maar die doen alsof. Die gaan onder een afdakje zitten kijken en luisteren. Tot het voorbij is, juist, kunnen ze weer naar binnen zonder nat te worden. Na de regen.

Place de l'Étape, Orléans (Fr)

Het is de tijd dat de hosta’s bloeien. Elk jaar weer vraag ik me af of ik het mooi vind. Ik heb ze wel eens afgeknipt, die bloemstengels, nog voor ze goed en wel uit waren. Wie ben ik, God?

Ik heb altijd graag met structuren gewerkt in beplantingsplannen. Structuren met groen. Weinig met bloemen, dan voor een effect, wat altijd kortstondig is door de bloeitijd. 

In de middag, de zon schijnt, de gordijnen zijn dicht.

Er is niets wat zo juist aanvoelt als kersen in de hand, losjes vastgehouden, met hun dunne steeltjes omhoog in de lucht, de vruchten op de handpalm, luchtig en donker, vlezig en rond.

Een van de mooiste momenten in het leven is wakkerworden op de eerste dag van een reis. In een onbekend bed in een onbekende kamer in een onbekende stad. Een gelukzalig gevoel dat je gedurende een groot deel van de dag met je mee kunt dragen. Je bent nog niet helemaal aanwezig in deze nieuwe wereld maar al wel vertrokken uit de alledaagsheid van het eigen leven. Alles is anders en onbekend terwijl het vertrouwde nog veilig en bereikbaar en slechts een dagreis terug ligt.

Het echte werk is in principe gebaseerd op geduld. Of het nou schrijven is of tekenen, fotograferen of een ontwerp maken - van componeren of schilderen of beeldhouwen weet ik het niet - ze bereiken allemaal pas hun hoogtepunt na gestaag doorwerken en geduld. Alle trucjes, alle schijn, alle indruk-willen-maken en alle populariteit moet eraf geschuurd en verwijderd. Traag en volhoudend. Pas dan komt er iets tevoorschijn dat een essentie heeft.

Rakettenstation Insel Hombroich (D)

Er zit iets krachtigs in de boomstammetjes van de knotwilgen langs het water. Hoe jong ze ook nog zijn. Ze werken tegen. Als je ze wegdenkt, zie je een harmonieus landschapje, horizontaal gericht. Meer niet.