Door de donkerte en de regen van de laatste dagen denk ik aan deze foto die ik maakte op 12 augustus, een dikke week geleden pas. Alles droog, verdord gras, zwarte schaduwen en blauwe lucht, de bomen reeds richting hun herfsttooi.

Een Arabisch spreekwoord zegt: Een boek is als een tuin die men in de zak draagt. Ik las deze wijsheid in de etalage van een boekenwinkel in Koblenz, Duitsland.

Het drachet, zei mijn moeder. Ze sprak het uit als drasjet. Wanneer de regen plots en hevig neerviel, dan drachete het voor haar.

De wereld ziet er meteen anders uit, met een ander geluid, een andere dimensie, andere wezens.

Villa Panza, Varese (It)

Er is het moment waarop je de roos waarneemt. Over dat moment wordt nooit gesproken. Er wordt door ons geen aandacht aan geschonken. We zullen het hebben over de roos, over de kleur, over haar ondenkbaar mooie bloemvorm en de vernuftige draaiingen die de bloemblaadjes om elkaar heen maken, als een dans, een pavane van de schoonheid. Misschien praten we over een vergelijking met andere rozen, even mooi, even nobel. Misschien kennen we zelfs een naam, want wat is er zo edel als de nomenclatuur bij de rozen?

Welk is de eerste plant die je je kunt herinneren? Goede vraag voor op een feestje, om het gesprek gaande te houden. Iedereen zal reageren, maar is iedereen wel eerlijk?

Het meest opvallende en tegelijk aanwezige is de stilte. De afwezigheid van elk geluid geeft het bos iets cultuurloos. Er zijn geen verwijzingen en daardoor geen besef van menselijke cultuur. Vragen als Hoe laat is het, of Hoe ver is het, kunnen niet worden gesteld. Zelfs de gedachte aan Wat doen we hierna, komt niet meer op.

De spinnen verschijnen in de tuin. Overal zijn ze plotseling en in de vroege ochtend hangen vanaf nu overal spinnenwebben in de struiken en de coniferen. Deze foto nam ik gisterochtend.

Santuario della Beata Vergine della Salute, Abano Terme, Padua (It)