Soms - als ik langsloop, de dingen er zijn, met elkaar, en ik er plots, een seconde of twee, onderdeel van wordt, van hun wereld, en niet langer een buitenstaander ben, wat ik direct weer zal zijn, zo gauw ik gepasseerd ben, voel ik me rijker, voller, gelukkiger.

Hotel Zürich

Grebbeberg, Rhenen (NL)

We waren op het landgoed Mariënwaerdt. De Heerlijkheid, heet het, en die naam zegt alles. 

Dit beeld doet me denken aan het gedicht in het begin van 'In de ban van de Ring', het meesterwerk van Tolkien. In mijn fantasie zingen de hobbits het toen ze vertrokken uit de Gouw. 

Het is eind september, en de zon staat al lager en schijnt op een andere manier in huis, wat ongebruikelijke beelden oplevert die mijn blik vasthouden in momenten van vervreemding. Het ziet er anders uit. Een glas is niet meer zomaar een glas, de tafel niet gewoon de tafel. Iets is eraan toegevoegd, tot het de volgende seconde alweer is verdwenen.                                  Uit de roman ‘Michel ontdekt de wereld’, 1951.

Kunnen wolkjes positief zijn? Zeker, kijk maar. Deze maken me zelfs blij. Hoe ze daar hangen, met een ingehouden vrolijkheid, elkaar versterkend en toch oeder op zich.

Als plant hoort de kaardebol (Dipsacus fullonum) bij de tweejarigen, als bloem bij de etalagekunst en als fenomeen bij de folklore.

Ze zijn er nu elke dag en wanneer ze overvliegen hoor ik een immens lawaai, alsof er vier verhuiswagens tegelijk de straat inrijden. Gak, gak, gak, gak … Ik spring op en ren naar het raam, klaar om een foto te maken. Ik kan me zo voorstellen dat de mensen vroeger allemaal naar buiten kwamen, verbaasd omhoog kijkend en elkaar vragend: Wat is er aan de hand, wat gebeurt er! Op de foto - zonder geluid - valt het tegen. In de verte vliegt een rommelige V voorbij, en nog een streepje. Dat is al. Ik had er duizend verwacht, een toom, een kolonie. Ze zijn alweer uit het zicht en hun gegak sterft uit.

Onverwachts, onder de takken van een lindeboom, opent zich een doorkijkje naar een open plek achter het water, waar de zon schijnt. Een loo, noemde men dat vroeger, je hoort aan de klank hoe positief dat is en ietwat vragend, een open einde. Ik loop verder, nieuwsgierig.