Diep in Spanje, jaren geleden. Ik kan de weg ernaartoe nog zo uittekenen. Misschien is het er nu nog net zo, diezelfde bomen, diezelfde kleuren. Alsof de tijd even stilstaat, je een moment wordt gegund om rond te kijken, van iets te genieten waar je normaal niet bij kunt.

Af  en toe kom je zo'n plek tegen, zonder er naar op zoek te zijn. Het beeld ontvouwt zich, het is er. Je mag geen drie stappen verder zetten want dan zie je het niet meer. Daar, rechts, naast de beek, die knotwilgen, dat doorkijkje naar het weiland. De kleuren, het gezoem, de warmte. Het was zo'n zomer, die eerste keer dat we in het gras lagen, niet wisten wat te doen, hoe ons te gedragen.

Die verkoudheid waar ik het laatst over had... die is weer terug van nooit weggeweest. Meer dan tevoren. Knockout. Dus van voren af aan, terug in bed, kopje thee, paracetamolletjes. Als ik mijn leesbrilletje op de neus zet begin ik al te niezen...

Barcelona maakte grote indruk op mij, elke keer ik er kwam. Het is een stad die je boven jezelf verheft. Ik moet nog een keer terug, denk ik, om echt te kunnen kijken, om over het be-indrukt-zijn heen te kijken.

Soms vraag ik me af waar iedereen gebleven is die toen mee op schoolreis was

Ergens afgelopen week moet het gebeurd zijn, in een moment van onoplettendheid. Nu lig ik in bed met verstopte neus en zere keel: verkouden, griep, infectie, noem het zoals je wil…het is heel vervelend. Niet het ziek zijn op zich, dat is best te harden, maar het hoofd wil niet meer denken, zit vol, en toch is er niets daarbinnen, het is wollig en leeg tegelijk en vreselijk zwaar. Maar we laten ons er niet onderkrijgen. Een kopje Chineese thee helpt. Mooie dag allemaal.

Een prachtige opening van de dag. Ik ben verkouden en ga terug in bed. 

Vandaag een foto enkel voor de schoonheid. Het is de kamperfoelie, die gracieuze klimplant, bedwelmend geurend - al moet je er eigenlijk 's nachts voor opstaan - die zich meestal in de bosrand bevindt. Half schaduw, half zon. Vlinders, bijen, die niet dieper onder de bomen durven hebben er een perfecte waardplant. Voor ons neus en oog, en het gevoel, als je die draaiingen en verstilde bewegingen ziet. Dat gratie bestaat. 

Er zou een pakketje bezorgd worden. Let op het werkwoord dat ik hier gebruik. Afgelopen vrijdag. Ik wachtte.

Vanmorgen waren er technische problemen met het weblog. Excuses.

Het allergrootste voordeel van de warme dagen is dat het fruit weer lekker is. Zeker mijn lievelingen, de abrikozen, zoet en zachtzuur tegelijk. Opstaan in de vroege ochtend en dan een abrikoos eten. Langzaam, bewust, zonder een woord te spreken, zonder te bewegen. Dan, tergend traag, kijken naar het schaaltje of ik er nog een zal nemen. Dat tere stilleven zal verstoord worden, dus ik besluit van niet en neem er twee, voor het evenwicht in de compositie.