Vanaf aanstaande zondag vertrekken wij voor een paar weken naar het Comomeer in de Italiaanse Alpen. Studiereis. Sommigen noemen het vakantie, maar dat zijn boze tongen.

Het land weet niets meer van de afgelopen winter, van de kou en de sneeuw, de brvroren paden en sloten. 

Ik vond een notitie terug, dat ik niet kon plaatsen. De context ontbrak, de zin waar die woorden op sloegen. Er stond:

San Clemente, Venetië (It)

Ik heb grote bewondering voor de huidige paus, Paus Leo XIV, zoals hij zich op een kalme manier uitspreekt tegen de imbeciele wereldleiders die om een of andere onbegrijpelijke reden zijn (schijn)verkozen en zich tot tirannen ontwikkelen en willekeurig oorlogen beginnen die mensenlevens eisen, miljarden kosten en enorme milieurampen veroorzaken. Hij veroordeelt ze openlijk, luidop, terwijl ik eerst dacht dat hij een wat zweverig figuur was, teruggetrokken in het Vaticaanse bolwerk.

Bij onze oudste zoon staan berkjes voor het huis. Een groepje witte berken die momenteel uitlopen, licht en vrolijk. 

Heel af en toe zou ik schilder willen zijn, zoals nu. Om met olieverf de kleuren van het landschap te kunnen weergeven.

Gisteren was het koud met een vuilgrijze lucht, en toch wil ik deze foto van het Lingedal graag laten zien. De Linge zelf is verstopt, enkel die donkere lijn die van rechts naar links door het beeld loopt. Je moet het weten.

Drie van mijn kleinkinderen zijn jongedametjes, meisjes nog, en het is ontroerend en tegelijk vermoeiend om te zien hoe ze overweldigd worden door alle mogelijkheden die de wereld ze biedt, en niet kunnen kiezen. De jongens hebben dat veel minder, die laten zich meevoeren, klotsen heen en weer. Meisjes zoeken een richting, zwemmen terug, of verder, te ver, en weerom.

St Joriskerk, Erichem (NL)