St. Katelijnevest, Antwerpen (B)

Mijn laatste creatieve product. Nooit toegeven aan de warmte, leerde ik van mijn moeder, goed blijven eten. Dus ik heb me op het bakken van taarten en pizza’s gestort.

Barcelona: moment van de dag met mensen en beelden.

Ik droomde. Zo’n heerlijke droom die maar drie keer in de tien jaar voorkomt.

Als het waar is dat de Eskimo’s wel veertig woorden hebben voor sneeuw, waarom hebben wij er dan maar eentje voor water? Wij die normaal zoveel met water hebben, in een land waar het veel regent, waar zoveel sloten en grachten zijn? Wij waarvan nu al gezegd wordt dat we over een aantal jaar vier meter zeewaterstijging erbij zullen krijgen. Maar geen woorden.

Zomeren is een ‘Zo-moet-het-voor-altijd-blijven’-gevoel. Het kan niet meer worden, niet warmer, niet voller, niet rijper. Het punt is ingezet waarop de afbraak begint. De vruchten zijn gemaakt, het doel is bereikt, de herfst kan aanvangen.

Amstel, Amsterdam (Nl)

Ze huilde in het hotel, ze huilde op het strand, ze huilde bij Mies van der Rohe. Ze huilde in Disneyland, ze huilde op Montmartre. Ze hulde in het treintje, ze huilde in de ijssalon. Ze wilde alleen maar naar huis. Wat had ze toch?

Opeens verschijnt er een oosters beeld in de slaapkamer, door de verandering van de zonnestand laat op de zomeravond. Fragiel als een fata morgana, ingehouden trillend door een zacht briesje dat door het raam komt. Het heeft iets magisch.

Vorig jaar plukte ik voor mijn vrouw een klein beukje uit het bos achter Paleis het Loo in Apeldoorn. Zo, recht omhoog uit het mos. Ze wilde graag een beukje. Het ding had drie blaadjes en was acht centimeter hoog. Zie je het voor je?Nu is het uitgegroeid tot dubbele hoogte en heeft al tien blaadjes, die alsmaar groter worden. Het is echt haar beukje, zegt ze.

We gingen varen op de Vecht. Het moeilijkst te fotograferen is water. Water beweegt, water leeft. Water staat stil, water reflecteert. Het verkoelt, het laat mijmeren.