Ben je wel eens een kleur tegengekomen die indruk op je maakte? Ik zag onverwacht deze kleur, vond ze ongrijpbaar, en maakte er een foto van. Spontaan, zonder het te beseffen. Pas thuis zag ik de foto tussen de andere staan. Een kleur met diepte, vind je niet? Ik bedoel los van het lichtspelingen erop en de schaduwen, die voor beweging zorgen, dynamiek. Deze kleur leeft van zichzelf. Ze sluimert, ze wiegt zachtjes heen en weer. Alsof ze iets te zeggen heeft. We letten te weinig op kleuren, vind ik. Dat is omdat we ze nooit alleen zien. Er zijn altijd dingen die de aandacht opeisen, en onze blik weghalen van de kleur.

Ik begin steeds meer over vroeger na te denken, over mijn jonge jaren, op zoek naar herinneringen, letterlijk, ik probeer ze op te roepen - wat af en toe lukt wonderbaarlijk genoeg - en dan springt er eentje te voorschijn, als als een steen die loslaat van een rotswand en naar benden tuimelt, de diepte in, zonder te weten waar terecht te komen. Gelukkig sta ik daar en komen ze bij mij terecht, ik vang ze op, de stenen, de herinneringen, en koester ze, geef ze een plek op de tijdlijn die ik probeer samen te stellen, die vertekende kramakkelige potloodstreep die moet doorgaan als mijn jeugd.

Hotel Dieu, Nantes

Opeens zit er een liedje van The Beatles in mijn hoofd, iets van heel ver, van diep vanbinnen. Met een speels tikje, en er is dat moment waarop het liedje stopt – en een vogel fluit – en de melodie verdergaat, intrigerend. Het is vol hoop want de vogel is gekwetst en de tekst vertelt dat de vogel vrij zal zijn. Dat moment to arise sprak me meteen aan toen ik het voor het eerst hoorde, dat je kunt ontsnappen aan het voorbestemde en je eigen wil kunt volgen – to arise – ook wanneer alles tegenzit.

We zochten lauzes, zo heten de platte afgevlakte keien waarmee gebouwd wordt, een schuur, een stal, een dak, of die op het vuur gelegd worden om te verhitten en daarna iets op te bakken, een ei dat we van thuis meehadden, wat geplukte chanterellen, en een keer een dode vis die we hadden gevonden, maar toen die klaar was niet van durfden eten en tegen elkaar zeiden dat de beren hem wel kwamen opsmikkelen.

Ik hou van zwartwit-fotografie. Die strenge beelden, ze hebben iets definitiefs, waar kleur speels en veranderlijk blijft. Vooral de Franse fotografen spreken aan, Félix Nadar en Henri Cartier-Bresson, we kennen die beelden. Zij hebben ze voor het eerst vastgelegd en zijn ermee beroemd geworden. Wij herhalen ze in onze foto’s, zonder er iets aan toe te kunnen voegen. Die diepe, onveranderlijke melancholie die erin te vinden is, die zegt dat alles slechts voor even is. Zeker wanneer het regent.

Afgelopen kerst kreeg ik een amaryllis cadeau, een kerstbloem, die nu begint te bloeien. De eerste weken stond zij/hij wat verloren in een hoekje, maar nu heeft zij/hij (na goed verzorgd te zijn met warmte en water) schijnbaar haar/zijn element gevonden en schiet(en) de bloem(en) tevoorschijn. Zo is het met een vluchteling ook, dacht ik, eerst afwachtend, wat verloren in een centrum geplaatst, tot de ware mens tevoorschijn komt en open bloeit en zij/hij een dokter blijkt te zijn, een vroedvrouw, een timmerman en niet meer een vluchteling.

Kijk, dit soort foto, daar kan ik minutenlang naar staren, of nee, dat is niet het juiste werkwoord, staren is gedachteloos, nee, ik denk er wel degelijk bij na, over wat en wie, over de ruimte erachter, wat is daar, hoelang reeds… Die ietwat theatrale opzet, kunstmatig als een decor. Er ontstaat een verhaal, een spanning. Ik zou het kunnen opschrijven, jou als lezer in de ban nemen, zodat je vergeet wat je moet gaan doen, je eigen leven kwijt bent en gefascineerd blijft verder lezen. Het maakt niet meer uit.