In de schilderkunst wordt de abstractie door onze ogen geaccepteerd. Dat is niet zo bij fotografie. De laatste tijd schenk ik meer en meer aandacht aan abstracte schilderkunst en probeer die te doorgronden. Hoe wist de kunstenaar dat het af was? Wanneer wist hij of zij dat de compositie voltooid was. Wanneer ik een abstract werk zie ontstaan denk ik voortdurend, ja, klaar, zo moet het zijn. De schilder luistert echter niet naar mij en gaat verder, voegt nog een kleur toe, waarop ik denk, ja, natuurlijk, dit is het. En dat telkens verder. Hoe weten zij dat? In een gesprek leggen ze het vervolgens uit, spreken over overlays en energie, in gesprek zijn met het doek... Ze weten dus iets wat ik niet weet.

Kathedraal van Metz (Fr)

Toen ik klein was, een jongetje dat een korte broek droeg om naar school te lopen met vriendjes, was er net televisie. In zwartwit, herinner ik me. Wanneer een programma was afgelopen moesten er een hoop zaken gebeuren voor het volgende kon gestart worden, technische zaken waar niemand in de huiskamer verstand van had. Om de tijd te overbruggen werden filmpjes uitgezonden die de wonderlijke naam ‘Interludium’ hadden. Het waren meestal natuurbeelden, statische en ongevaarlijke beelden, gefilmd in het hele land en na enkele minuten, ongeveer wanneer ik dacht: Waar zou dit over gaan, verschenen de letters van het woord ‘Interludium’.

Vandaag APK-keuring. In de showroom van de garage staat een verzameling oude auto's.  

Het leven zou pas later beginnen.

Bijna elke nacht vind ik in een van mijn dromen het woord dat ik nodig heb om het verhaal of de roman waaraan ik de laatste tijd werk een ultieme wending te geven. Het toverwoord. Zo eenvoudig dat ik het niet eens hoef op te schrijven. Zo simpel dat ik het zal onthouden.

Wanneer ik het nieuws gelezen heb voel ik me dikwijls zoals deze foto: weggegooid, onnodig. Dan kan ik enkel naast die platgewalste emmer gaan liggen in het dode gras.

Het mooie van palmen is dat ze zo bescheiden zijn. Ze symboliseren de oase, de verlossing uit de woestijn, het paradijs. Linnaeus noemde de palm de koningin van het plantenrijk.

  ‘Het sneeuwt,’ zei hun vader en wees naar buiten. Ze zagen hem amper in het halfduister, en toch was er meer licht in de kamer dan normaal. Het kwam van buiten en viel door het grote raam binnen.