‘Het sneeuwt,’ zei hun vader en wees naar buiten. Ze zagen hem amper in het halfduister, en toch was er meer licht in de kamer dan normaal. Het kwam van buiten en viel door het grote raam binnen.

Vanaf vandaag staat er in de balk boven (onder mijn naam) een nieuwe knop: 'De mens en de stad' waaronder ik een reeks foto's over dat thema heb geplaatst, die ik in de loop der tijd heb gemaakt. Ik vind ze mooi bij elkaar passen. De mens voegt zich naar de stad waar hij is of woont of werkt. Dat is een overlevingsstrategie. Kijk even. 

Waar ik bewondering voor heb, is wanneer iets manueel gemaakt is, eenmalig, een pièce unique. Of het culinair is, of een maatpak of een meubelstuk. Een kunstwerk of een roman. Iemand heeft de zorg en de tijd genomen iets te maken, zodat een ander die het ziet of proeft of voelt zal zeggen: Hé, kijk nou! Zoals bij dit vloertje, waar niemand zomaar aan voorbij kan omdat iemand de ander plezier zou doen.

Hij wilde de fotoboeken bekijken, van toen de kinderen klein waren, die speciale momenten die vastgelegd waren, vergoelijkt in de loop der jaren, weggepoetst, veraangenaamd tot een gelukkig gezin. Hij vond de boeken niet, - met hun dikke ruggen en harde kaften, het transparant papier tussen de bladen - natuurlijk, ze waren bij de kinderen, die hadden ze meegenomen want hij keek er toch nooit in. Neem maar mee, had hij gezegd, en had ze ieder een tas gegeven, voor de regen, hier, neem maar mee.

Buiten is het geluid van voorbijvliegende ganzen te horen. Het is een klank die mysterieus en tegelijk vertrouwd klinkt. Het feit dat ze vliegen geeft vertrouwen, want als zij weten waar naartoe, dan zal er ook een waarom zijn en dan is het goed. Er zit orde en systeem in de dingen en ik kan rustig verder slapen, want dat zal ook wel een zin hebben. Tegelijk maakt dat geluid mij nieuwsgierig, want waarom vliegen ze midden in de nacht, waarom gakken ze naar elkaar? Of naar de wind? Of naar diegene waar ze achteraan vliegen.

Vandaag is het weblog een jaar oud. Met elke dag een stukje en een foto. Ik vind het geweldig om te doen, elke keer weer die wrong te geven aan een gedachte of een gevoel, zodat er iets leesbaars ontstaat wat me soms zelf verbaasd. Het zijn oefeningetjes, het is een discipline. Verder dient het geen doel, dan af en toe in contact te komen met de (anonieme) lezers, wie ze ook mogen zijn. Dat is prettig genoeg. 

Er is dit jaar nogal veel te doen over Davos, een onooglijk Zwitsers dorp waar elk jaar de boys en girls van het grote geld en de zonnebrillen bij elkaar komen om er daarna nog rijker weer te vertrekken. Ik ben er geweest, zij het zonder geld.

Ben je wel eens een kleur tegengekomen die indruk op je maakte? Ik zag onverwacht deze kleur, vond ze ongrijpbaar, en maakte er een foto van. Spontaan, zonder het te beseffen. Pas thuis zag ik de foto tussen de andere staan. Een kleur met diepte, vind je niet? Ik bedoel los van het lichtspelingen erop en de schaduwen, die voor beweging zorgen, dynamiek. Deze kleur leeft van zichzelf. Ze sluimert, ze wiegt zachtjes heen en weer. Alsof ze iets te zeggen heeft. We letten te weinig op kleuren, vind ik. Dat is omdat we ze nooit alleen zien. Er zijn altijd dingen die de aandacht opeisen, en onze blik weghalen van de kleur.

Ik begin steeds meer over vroeger na te denken, over mijn jonge jaren, op zoek naar herinneringen, letterlijk, ik probeer ze op te roepen - wat af en toe lukt wonderbaarlijk genoeg - en dan springt er eentje te voorschijn, als als een steen die loslaat van een rotswand en naar benden tuimelt, de diepte in, zonder te weten waar terecht te komen. Gelukkig sta ik daar en komen ze bij mij terecht, ik vang ze op, de stenen, de herinneringen, en koester ze, geef ze een plek op de tijdlijn die ik probeer samen te stellen, die vertekende kramakkelige potloodstreep die moet doorgaan als mijn jeugd.

Hotel Dieu, Nantes