Daniel Barenboim (1942) verlaat onder daverend applaus het podium van het Concertgebouw Amsterdam, nadat hij het West Eastern Divan Orchestra dirigeerde met werk van Schubert, Wagner en Schumann. Hij richtte dat orkest op - samen met de Palestijnse filosoof Eduard Said - dat enkel bestaat uit Palestijnse, Israelitische, Libanese, Syrische en Egyptische (jonge) muzikanten. Want in muziek spreken we allemaal dezelfde taal, is de gedachte, en blijken we broeders en zusters te zijn. Na afloop van het concert omhelsden de musici elkaar op het toneel, iets wat ik nog nooit meegemaakt heb.

Dit is de tijd waarin mensen afstand tot hun tuin krijgen. Om niet te zeggen een beetje een hekel. Voor eventjes. Want zodra de herfst in al haar gratie neerdaalt en de tuin omtovert tot een nostalgisch paradijs, is iedereen dit alweer vergeten. Zeker in de late herfst, met dauw of lichte ijzel zodat alle contouren en structuren een accent krijgen en de stilte de tuin binnentreedt. 

Het roze in de lucht is hetzelfde roze als afgelopen juli. Het blauw ook. Ik weet het, want ik heb ze gefotografeerd. Vandaag wordt een kalme dag.

Saint-Loup-Lamairé (Fr)

Ik maakte deze foto ooit in Koblenz. Het is het onderste stuk van de Historiensäule die tien meter hoog is, gemaakt door kunstenaar Jürgen Weber, en de geschiedenis van de stad vertelt.

Tijdens het opruimen moest ik terugdenken aan Roubaix. Dat ik daar was in die stad, op zoek naar koffie. Er was ook kermis, maar nog niet zo vroeg geopend. Ik liep er alleen rond en alles was gesloten, in een onbeweeglijke stilte. Waarom branden die lichtjes? Misschien werden ze gerepareerd.

... waar je zomaar aan voorbijloopt, het bruggetje over, niet opzij kijkend waar een aparte wereld ligt, intiem, en vergeten, en kleine biotoopjes bestaan. Het loont, even te kijken, en te fantaseren hoe het er daar tussen de stengels aan toe zou gaan. 

We waren in Sonsbeek, Arnhem. Daar staat aan de rand van het bos een eik. Stil en taalloos. Zo te zien al honderden jaren bij wat eens een woud moet geweest zijn.

Dit wilde ik nog met jullie delen. Het beeld Grande Torse van Benoît Luyckx (1955). Het staat sinds 2004 naast Villa Hinkeloord in Wageningen, als een wachter waar je langs moet. Je ziet het van verre en hoe dichterbij je komt hoe machtiger het wordt. Het is zo eenvoudig en toch zo indrukwekkend. Van de mooiste beelden die ik ken. Om het goed in te schatten: het is 2,2 meter hoog en 2 meter breed. Hardsteen met ontelbare kerven. Voor mij zijn dat gebeurtenissen die een spoor hebben achtergelaten.  

Mallorca

Chiesa San Pietro, Stampa (Zw)

Te jong. Nog net te jong, volgend jaar. Eerste keer, met mama mee in de middag. Tweede keer, stoer. Alleen, met vriendjes. Alleen, met een vriendin. Student nu, pilsje in de hand. Superbands, jouw muziek. Met eigen baby, in de middag. Met vrouw en vrienden, babysit wacht. Als sponsor, gratis kaarten. Als sponsor, waar kan ik mijn BMW parkeren? Als bezorgde vader, de kinderen voor het eerst alleen. Als ouder, hoeft niet meer, ik ken het wel. Als nog oudere, ze maken toch wel veel lawaai, ik hoor het tot hier thuis. Als nog oudere, zou ik nog een keertje gaan? Als bejaarde, ik wou dat iemand me een meevroeg om nog een keer te gaan.