Dit landschap van smeltende sneeuw is halfslachtig. Het is nog niet normaal (Kijk uit! Pas op!) en het is niet meer bijzonder. De betovering is voorbij, het is lullig en knullig, al herinnert het nog aan het wonderbaarlijke wat geweest is, want toegegeven, sneeuw is een miraculeus fenomeen. 

Wat Amerika op dit moment doet is alle orde verstoren. Moedwillig, om te bruuskeren. Niemand kan tegen ze in gaan omdat ze de macht hebben. Soms heb ik de neiging daar iets over te schrijven, of over Rusland of Israel, maar verwijder de tekst na een paar zinnen. Niet mijn taak, niet effectief op deze plek.

Hier in de buurt staat een tamme kastanje in een tuin. Telkens ik langsloop kijk ik er graag naar, en vind hem door zijn vorm een voorname boom. In de herfst loop ik wel eens pal achter de hoge beukenhaag door het gangetje wat daar ligt om er kastanjes te rapen en weer jongetje te zijn. Kijk eens naar de opbouw van de boom, de symmetrie van de takken, de ronde vorm van de kroon. Door de sneeuw en het zwartwit komt alles extra uit. Mooi toch? Echt nobel.

Als plant hoort de Palmlelie (Yucca) bij de leliefamilie, als bloem bij het klokkenspel.

Iemand schreef ‘bij ons ligt geen sneeuw van betekenis’ en dat zette me aan het denken. Wanneer is iets van betekenis? Wanneer is sneeuw echt sneeuw? Of gezelligheid echt gezellig, of verdriet echt verdriet? Niet als het je eraan doet denken, maar als het je overwelmt, overvloedt. Er moet ergens een lijn zijn, een grens, waarna het echt sneeuwt en daarvoor enkel aanzet is. Daarvoor heeft het onderwerp nog geen rechten, is het niet gevaarlijk of plezierig, en mag je er nog niet naar handelen. Zoals je bij 37,8 nog geen koorts hebt, hoogstens verhoging, maar dat telt niet, je moet eruit en aan de slag, naar school, het werk. Sneeuw is echter niet te meten, of toch? Pas als hij blijft liggen, het hele land wit is, en genoeg plakt voor sneeuwballen en sneeuwmannen. Dan is het sneeuw. Of begint het al wanneer er vlokken uit de hemel vallen, dwars door de straatverlichting en je roept naar elkaar: Het sneeuwt! Zeker, dat telt ook, vanwege die kleine opwinding die zich van je meester maakt, omdat er iets uitzonderlijks gebeurt, iets om je later te herinneren. Kijk, het sneeuwt alweer.

Ik dacht vanochtend: Waar zal ik eens over berichten, en keek naar buiten. Het sneeuwde weer, opnieuw die zachte neerdalende vlokken, geluidloos, waarvan je niet weet hoelang deze pracht zal duren. In de donkere tuin, enkel verlicht met een mini-kerstboompje, gloeide de besneeuwde kerstbal alsof hij het dak van een modern kerststalletje was en ik dacht even, heel even, dat alles nog moest komen, de familie, het kerstdiner, de gemoedelijke sfeer. En ik was blij. 

Mijn beste wensen, en vooral een goede gezondheid. Ik heb een aartshekel aan het woord Vooral. Alsof het je pas na iets anders te binnen schiet. Oh ja, vooral. Want als het echt vooral was, zou je er mee begonnen zijn: Ik wens je een goede gezondheid en daarnaast nog de beste wensen. Waar die over gaan zegt trouwens niemand. Het beste bij het darten? Bij het hoogspringen? Bij het pannenkoeken bakken of op weg in de trein? Vaag hoor, die beste wensen. Die worden trouwens meteen gereduceerd door dat woord Vooral, ze doen er niet meer toe. Want dat Vooral is het voornaamste, voegt de wens-uitspreker eraan toe, alsof jij het niet goed begrepen hebt. Vooral een goede gezondheid. Alsof je die iemand toe kunt wensen. Even in de tocht staan en hop, even uitglijden op het ijs en hop, even iets verkeerd eten en hop. Je moet zelf opletten en je moet jezelf verzorgen, daar hebben de wensen van een ander niets mee te maken. Zeker dat Vooral niet. Gedoe. Elk jaar opnieuw.

Gisteren, in de namiddag, pal voor het donker werd, kwam toch wat licht tevoorschijn. Aan de einder. Mooi woord, einder. De denkbeeldige scheidingslijn waar het aardoppervlak en de lucht elkaar lijken te raken. Einder is waar je zelf niet bent, ergens verderop. Daar ergens ligt januari, het volgend jaar, bijna wakker, bijna zover om op te staan. Zo verbeeld ik het me. Gisteren, aan de einder.