Iemand zei: Je hebt toch geen corona? Toen twijfelde ik. Dat verkoudheidje duurt wel erg lang. Ik ben dizzy in het hoofd, kan niets onthouden, heb weinig smaak en overal spierpijn. Het gaat beter en dan weer slechter, willekeurig. 

Als plant hoort de zonnebloem (Helianthus annuus) bij de éénjarigen, als bloem bij de Tour de France. De zomer is in zijn zwoele fase gekomen.

Klik hier om een tekst te typen.

Alles dichthouden bij warme dagen. Mensen zijn geneigd om, net zoals vroeger in de auto, alle raampjes open te draaien voor koele wind. Maar een auto beweegt en een huis niet, en er is geen enkele koele wind als je niet 100 km/uur rijdt.

Heilmiddelen tegen de warmte, zoals airco of parasols, kunnen niet op tegen de verkoeling die groen brengt. Het is een waarheid die meer aandacht verdient, omdat in de meeste tuinen het groen nog steeds wordt afgebroken en weggehaald. Is het smetvrees? Angst voor gevallen blaadjes? Wanordelijkheid die zou kunnen toeslaan? Dat heb je inderdaad niet met een parasol, die staat en blijft staan, die heeft geen eigen willetje.

Diep in Spanje, jaren geleden. Ik kan de weg ernaartoe nog zo uittekenen. Misschien is het er nu nog net zo, diezelfde bomen, diezelfde kleuren. Alsof de tijd even stilstaat, je een moment wordt gegund om rond te kijken, van iets te genieten waar je normaal niet bij kunt.

Af  en toe kom je zo'n plek tegen, zonder er naar op zoek te zijn. Het beeld ontvouwt zich, het is er. Je mag geen drie stappen verder zetten want dan zie je het niet meer. Daar, rechts, naast de beek, die knotwilgen, dat doorkijkje naar het weiland. De kleuren, het gezoem, de warmte. Het was zo'n zomer, die eerste keer dat we in het gras lagen, niet wisten wat te doen, hoe ons te gedragen.

Die verkoudheid waar ik het laatst over had... die is weer terug van nooit weggeweest. Meer dan tevoren. Knockout. Dus van voren af aan, terug in bed, kopje thee, paracetamolletjes. Als ik mijn leesbrilletje op de neus zet begin ik al te niezen...

Barcelona maakte grote indruk op mij, elke keer ik er kwam. Het is een stad die je boven jezelf verheft. Ik moet nog een keer terug, denk ik, om echt te kunnen kijken, om over het be-indrukt-zijn heen te kijken.

Soms vraag ik me af waar iedereen gebleven is die toen mee op schoolreis was