Bij onze oudste zoon staan berkjes voor het huis. Een groepje witte berken die momenteel uitlopen, licht en vrolijk. 

Heel af en toe zou ik schilder willen zijn, zoals nu. Om met olieverf de kleuren van het landschap te kunnen weergeven.

Gisteren was het koud met een vuilgrijze lucht, en toch wil ik deze foto van het Lingedal graag laten zien. De Linge zelf is verstopt, enkel die donkere lijn die van rechts naar links door het beeld loopt. Je moet het weten.

Drie van mijn kleinkinderen zijn jongedametjes, meisjes nog, en het is ontroerend en tegelijk vermoeiend om te zien hoe ze overweldigd worden door alle mogelijkheden die de wereld ze biedt, en niet kunnen kiezen. De jongens hebben dat veel minder, die laten zich meevoeren, klotsen heen en weer. Meisjes zoeken een richting, zwemmen terug, of verder, te ver, en weerom.

St Joriskerk, Erichem (NL)

Ik zit hier bijna elke dag klaar om iets giftigs te schrijven over een van de landen en hun leiders die oorlogen voeren, bombarderen en vermoorden. Telkens kan ik me op het allerlaatst inhouden, denken dat die opmerkingen hier niet horen, dat ik juist iets positiefs moet uitzenden.

Oorspronkelijk komt de borsjtsj of rode bietensoep uit Oekraïne, en aangezien ik doe wat ik kan om het land met de mooiste vlag van de wereld te steunen, stond gisteren hun traditionele soep bij ons op tafel.

Ken je dat deze dagen? Dat alles licht is en dwarrelig, slechts voor eventjes bestaand, efemeer, in het nu, en meteen al herinnering wordt. Tegenlicht, de andere kant, achterstevoren. Pluizerig, zwevend, lucide. Kleuren zoeken nog naar een object om zich in te huizen, vormen zijn nog amorf, blijven ambigu in hoe ze geënterpreteerd moeten worden. Niets is, alles wordt.

Het is de guitige brutaliteit van de tulp, zo contrastief met de terughoudendheid van de uit een winterslaap ontwakende wereld, die ons het plotseling dagende inzicht brengt van een wedergeboorte. Niet in de zin van een renaissance, maar van een opnieuw thuiskomen. Zoals het blauw van een KLM-vliegtuig op de luchthaven van New York ons hartje sneller doet slaan. Dat is een gave die geen andere plant gegeven is.

Een tweede dag van hetzelfde heeft iets geks, vind ik, iets onnatuurlijks. Net als de tweede voorstelling, de dag na de première, altijd een anticlimax is. Geforceerd spel waarbij alles betekenisloos lijkt. Je doet alsof, niks lukt. De spanning is eraf want er is afstand tot de dag ervoor, die lijkt gedroomd, alsof die niet echt plaatsvond.

(Pia's verzameling)