Het is tijd voor de katjes. Niet de jonge poesjes, maar voor de aarachtige eenslachtige bloemen in de dicht bezette bloeiwijze van de wilg. We noemen ze zo omdat het lijkt alsof ze net zo’n zacht pelsje hebben, een katje, een klein knuffelbeestje.
In de wat zachtere februaridagen zijn ze te zien, samen met de hazelaarskatjes hier op de foto. Die vallen sterker op omdat ze een nieuwe kleur toevoegen aan het winterbeeld: geelcrèmebruin.
We snijden wat takken van de struikwilg en de hazelaar, goed voor de verjonging van de boom en struik, en schikken ze in een grote vaas. Een melancholisch ingesteld mens snijdt er wat elzentakjes bij. Die hebben sliertige hangertjes die zich langzaam openen en hun geel stuifmeel op de tafel of het dressoir laten vallen. De bruinzwarte elzenproppen blijven bewegingsloos en droevig hangen alsof ze kijken hoe alles in de wereld verder gaat. Over de symboliek van het bloemschikken bestaat heel wat literatuur, voor diegenen die diepere inhoud willen geven aan hun compositie, maar het gewoon mooi vinden of denken, Ehè, de lente komt eraan, dat mag ook.
Het belangrijkste blijft dat je er in het voorbijgaan eventjes naar kijkt en in je hoofd stilstaat. Zet de vaas dus… daar.
Reactie plaatsen
Reacties