Ik zie het u denken, ik voel het u denken. En ik denk met u mee. Al die mooie tere bloesems gisteren in die vileine voorjaarswind. Wat een verkrachting, wat een agressie.
Toch is het normaal dat de wind langs die roze en witte bloesemblaadjes waait en probeert ze te verspreiden. Voor het zaad. Soms wat te veel. Zodat er voor ons kijkgenot amper genoeg overblijft. Dat bewijst in wat voor een romantische tijd wij leven en hoe die los staat van de natuur, van het echte leven. Want al die tere blaadjes, die miljoenen stampertjes en meeldraadjes kunnen er niet voor niets zijn, denken wij.
Zien wij onszelf ook zo? Met een doel? Een opgave? En dan komt de wind, het echte leven, en voert ons mee. Pwweuttt…
Reactie plaatsen
Reacties