Op mijn negentiende, toen ik naar de toneelschool ging, was het schimmenspel populair, zowel in het heater als in de film. Tsjechische films waren toen in, met makers en regisseurs die namen hadden als Svoboda en Vláčil en Bedřich.
Die tweedimensionale wereld maakte indruk op mij, om een heel verhaal met verleden en toekomst daarin te laten afspelen. Er waren in mijn gevoel ook maar een beperkt aantal onderwerpen geschikt, er gebeurden geen complexe zaken. Net als bij de clowns, die kenden ook geen tussenstadia, die waren iets of die waren het niet. Blij of verdrietig. Overgangen bestonden niet.
Wat een soort zwartwit foto’s hebben. Polorisatie noemen we dat vandaag.
Reactie plaatsen
Reacties