Ik zat te kijken naar de televisie waar het Vlaamse landschap in deze vroege lentedagen het decor vormt van de voorjaarklassiekers van het wielrennen.
Het is een ritueel, een soort bronstijd. Het volk komt naar buiten na de lange winter, vol lawaai, nog niet klaar om al dat bier aan te kunnen, en door de kou nog te dik gekleed.
Ik kijk me suf naar al dat moois dat in het land gevormd en aangelegd is, de holle wegen, de akkerlanden, de kasseistroken, de bomenrijen. Statig en oer tegelijk.
De renners ontsnappen, springen naar voren, waaieren, demarreren en counteren. In mijn ogen doen ze het zelden goed - ik weet het, ik ken mezelf - en geef kommentaar in mijn toeschouwerskoninkrijk. Straks zal er een de winnaar zijn en die zal gelijk krijgen. Zo moet je de koers winnen.
Tot dan heers ik vanuit mijn zetel.
Reactie plaatsen
Reacties