Drie van mijn kleinkinderen zijn jongedametjes, meisjes nog, en het is ontroerend en tegelijk vermoeiend om te zien hoe ze overweldigd worden door alle mogelijkheden die de wereld ze biedt, en niet kunnen kiezen. De jongens hebben dat veel minder, die laten zich meevoeren, klotsen heen en weer. Meisjes zoeken een richting, zwemmen terug, of verder, te ver, en weerom.
Wat dat betreft dacht ik: Gek hoe planten en het blad aan de bomen dat als vanzelf weten, hoe te groeien, waar het doel ligt.
Reactie plaatsen
Reacties