Heel af en toe zou ik schilder willen zijn, zoals nu. Om met olieverf de kleuren van het landschap te kunnen weergeven.
Nu is er zo’n bijzonder moment daarbuiten. Het duurt kort, zoals bijzondere momenten nou eenmaal zijn. Daarbuiten op de graslanden heerst nu de pinksterbloem en haar bijna onwaarachtige kleur schittert in de zon. Ongrijpbaar, betoverend, en toch vertrouwd. Het lila dat we ons pas herinneren wanneer we het terugzien, terwijl we er tijdens het jaar nooit aan dachten. Want wie zoekt er nou lila aan het strand, of tussen de herfstkleuren van de bomen of in de kerstboom. Dat lila waren we vergeten en nu is het er weer om ons te behagen, als een naïef en onschuldig wezen dat bestaat uit kleine wondertjes, kleine lilaroze bloemetjes die zweven boven het gras, lichtjes trillend in de wind.
Haast je naar buiten om ze te bewonderen, om van hun effect te genieten want het duurt slechts even, een paar daagjes. Dan zullen we het weer vergeten, tot we ons in de volgende lente opnieuw verbazen, zoals ieder jaar.
PS Foto is van Pia
Reactie plaatsen
Reacties