Ik hoorde een liedje, mooi, romantisch, Frans, met een strijkkwartet als begeleiding. Het heet J’ai rêvé que tu m’aimais de nouveau, oftewel, Ik heb gedroomd dat jij opnieuw van me hield.
Dat opende mijn geest, want ik was gevormd door de popmuziek waarin je oneindig van elkaar houdt of helemaal niet. Zij of hij stopt ermee, heeft een ander, ziet je niet meer zitten. Treurnis alom. En zie, opeens zingt iemand dat zij opnieuw van hem houdt. Opnieuw. Niet toch van hem houdt, of nog steeds van hem houdt, maar opnieuw. Dus na het niet, na het nulpunt. Opnieuw. Alsof er niets gebeurd is. Alles is weer goed.
Hij droomt het weliswaar, het is dus niet echt, enkel in zijn droom, maar het is een begin.
We zouden wat meer tijd moeten besteden aan onze dromen.
Reactie plaatsen
Reacties