Soms kan ik geroerd worden door een simpel ding. Het staat er opeens, letterlijk, het houdt mijn blik tegen, terwijl ik er anders makkelijk overheen kijk.
Dat klinkt filosofischer dan het is (al schreef Heidegger daar een sleuteltekst over: De oorsprong van het kunstwerk), het is eerder een vorm van aanwezigheid.
Het staat los van iedere emotie, is eerder afwachtend, van allebei de kanten. Het ding wacht en ik wacht. Zoals bij het bekende schilderij van de schoenen van Vincent van Gogh. Ik kijk naar de schoenen en toch is er meer dan enkel die schoenen.
Zo gebeurt ook hier, bij het Spaanse zoutvaatje. Het is niet enkel een bijna leeg zoutvaatje, van glas, met een goedkoop strooidopje waar zout aan kleeft. Het is meer dan het zout en de rijstkorrels erin. Het toont zich in een ongestoorde aanwezigheid en krijgt een kleine poëzie waar ik me bewust van ben.
Reactie plaatsen
Reacties