Gisteren het Abbazia di Piona bezocht, een abdij van de Cisterciënzer Orde, de strenge Benedictijners, gelegen aan het alpenmeer. Ik was er 25 jaar geleden en toen lag het verstopt in de mist. Het was de Stille Zaterdag voor Pasen.
Nu was er blauwe lucht en witte wolken. Toch bleef alles even mysterieus, ver weg van de wereld, als een oord van vrede dat alleen te bereiken was na een kilometerslange weg van keitjes. Er was niemand te zien. Het gebouw heeft een robuuste vorm, sober, plichtsgetrouw. Woorden die bij me opkwamen. Vredig.
Reactie plaatsen
Reacties