Telkens ik in Insel Hombroich bij Neuss in Duitsland ben (alsof ik er elke week kom), en in dit ronde gebouwtje sta en naar buiten kijk, moet ik aan de tijd denken. Ik kijk van daarbinnen naar het voorbije, via een sluis in de architectuur, naar een vorige tijdsdimensie. Ik herken alles, maar kan er niet naartoe, het is voorbij, al behoort het tot wat ik ken en wie ik ben. Enkel kijken, machteloos, zonder er iets te kunnen veranderen. Gelukkig is er een kleine achteruitgang.
Reactie plaatsen
Reacties