De mannen kwamen uit de winkelstraat teruggelopen, in losse groepjes van drie of vier. Niet meer want dan zou het een optocht worden. Al gebaarden ze iets te wild, ze waren net niet te amicaal in hun bewegingen. In pak gekleed weliswaar, zonder jasje, dat hing los over de schouder aan een vinger of was op kantoor achtergelaten. De meesten hadden korte mouwen, want opgerold staat slordig of te sportief. In frivole kleuren, roze en lichtblauw, hier en daar eentje met muisgrijze strepen. Met stropdassen als toegestane kleurprotesten. Getemd wild.
Mannen van de bank, van de verzekeringsmaatschappij en het accountantskantoor, naast elkaar gelegen aan de rand van het stadscentrum. Met dit warme weer waren ze in de lunchpauze op zoek gegaan naar het dartele leven van de stad. Waar de meisjes in korte rok door de straat fietsen en de vrouwen in zomerjurk winkelen… en wie weet wat nog voor gedurfds. Iets om heel even mee in aanraking te komen, binnen de veiligheid van de drie kwartuur van de lunchpauze. Daarna moesten ze weer naar binnen, naar hun geairconditioneerde kantoren. Tot vijf uur. Dan was alle gevaar geweken, dan ging iedereen geruisloos over tot de orde van het privéleven, terug naar huis in de geleasede auto.
Maar nu waren ze even los en namen in het hele land bezit van de binnensteden. Ze zijn met tienduizenden, overal zie je ze. Zolang het mooie weer aanhoudt zijn zij heer en meester van de lunchpauze. Tot het weekeinde, dan is er geen lunchpauze.
Reactie plaatsen
Reacties