Bezorgen

Er zou een pakketje bezorgd worden. Let op het werkwoord dat ik hier gebruik. Afgelopen vrijdag. Ik wachtte.

In plaats van een pakketje kwam er een bericht dat het pakketje naar een afhaalpunt gebracht zou worden, aan het andere eind van de stad, omdat het pakketje niet kon bezorgd worden. Ik dacht nog even dat ik de bel niet gehoord had, en mijn vrouw ook niet. Ik probeerde de bel, die deed het.

Ik ging gisteren het pakketje ophalen op het afhaalpunt aan de andere kant van de stad. Ik moest mijn paspoort bij me hebben, anders zou ik het pakketje niet meekrijgen.
‘Hebt u ook de code,’ vroeg de mevrouw van het afhaalpunt. 'Daar stond niets van in het bericht,'zei ik. Zonder code kon ze mij het pakketje niet overhandigen. Ik moest in het bericht klikken op de Volg je pakket-knop, dan kwam de code te voorschijn, en ze liet me zien op haar eigen telefoon hoe het werkte. Zij had ook een pakketje opgehaald.

Ik moest terug naar huis om de code te halen die niet in het bericht bleek te zitten. Wel een Track & trace-code, waar ik mee terugging. Dat was ook goed, zei de mevrouw van het afhaalpunt, die zou ze handmatig invoeren. Dat deed ze, en toen bleek dat het pakketje niet aanwezig was. Er werd gezocht. De mevrouw van het afhaalpunt kreeg hulp van andere mevrouwen. De computer waarin ze mijn Track & trace-code had ingevoerd liep vast. Nog meer mensen vroegen of ik al geholpen werd en gingen de mevrouw helpen zoeken. Het moest er zijn, dat kon niet anders. Ergens in die reuzachtige hal op het bedrijventerrein. 

Het pakketje werd gevonden. Het was wel een klein pakketje, zei de mevrouw, waarmee ze de schuld kon afschuiven op iets wat zich niet kon verdedigen. Iets abstract.

Toen ik weer thuis was kwam er een bericht van PostNL die schreven dat ik mijn pakketje had opgehaald op het afhaalpunt en ze vroegen of ik tevreden was met dit bericht. Ik moest daarover nadenken.
Dit soort systemen gaan dood aan hun eigen systeem, dacht ik. De bezorger had gewoon moeten aanbellen.