Vorig jaar plukte ik voor mijn vrouw een klein beukje uit het bos achter Paleis het Loo in Apeldoorn. Zo, recht omhoog uit het mos. Ze wilde graag een beukje. Het ding had drie blaadjes en was acht centimeter hoog. Zie je het voor je?
Nu is het uitgegroeid tot dubbele hoogte en heeft al tien blaadjes, die alsmaar groter worden. Het is echt haar beukje, zegt ze.
Hoe groter het wordt - en een echte beuk wordt - hoe meer ik denk dat het toch diefstal was. Dat ik iets van de koning heb gestolen. Wat niet mag. Telkens iemand aan de voordeur belt breekt het zweet me uit. Daar is de politie, denk ik, die komen het beukje van de koning terughalen.
Ik heb al gerepeteerd wat ik dan zal zeggen. Dat het voor mijn vrouw was, en dat zal de koning begrijpen, hij heeft ook een vrouw. Hij zal voor haar ook wel eens iets stouts gedaan hebben.
Reactie plaatsen
Reacties