Dit is de tijd waarin mensen afstand tot hun tuin krijgen. Om niet te zeggen een beetje een hekel. Voor eventjes. Want zodra de herfst in al haar gratie neerdaalt en de tuin omtovert tot een nostalgisch paradijs, is iedereen dit alweer vergeten. Zeker in de late herfst, met dauw of lichte ijzel zodat alle contouren en structuren een accent krijgen en de stilte de tuin binnentreedt.
Maar nu? Alles is nattig en er is geen licht in de lucht. Het ziet er stuntelig uit. Planten hangen schots en scheef, hier en daar nog een enkele die staat te bloeien maar dat accentueert alleen maar de lamlendigheid van de rest. Het is officieel herfst, maar zonder kleur, nog geen warme herfstbloemen of rijpe vruchten. Geen bladerentapijt of geur van paddestoelen. Een tussenwereld van geknakte stengels en losse bladeren. Takken die zwiepen, vileine wind, een vaalgrijze lucht.
Bovendien is het ijssalon dicht en verkopen de snoepwinkels geen losse zuurtjes meer.
Reactie plaatsen
Reacties