Ze zijn er nu elke dag en wanneer ze overvliegen hoor ik een immens lawaai, alsof er vier verhuiswagens tegelijk de straat inrijden. Gak, gak, gak, gak … Ik spring op en ren naar het raam, klaar om een foto te maken. Ik kan me zo voorstellen dat de mensen vroeger allemaal naar buiten kwamen, verbaasd omhoog kijkend en elkaar vragend: Wat is er aan de hand, wat gebeurt er!
Op de foto - zonder geluid - valt het tegen. In de verte vliegt een rommelige V voorbij, en nog een streepje. Dat is al. Ik had er duizend verwacht, een toom, een kolonie. Ze zijn alweer uit het zicht en hun gegak sterft uit.
Reactie plaatsen
Reacties