Ik dacht gisteren, ik maak snel een foto, voor mijn weblog, want ik had ze gezien daarboven, de wolkjes, in een onbewuste blik omhoog, de theedoek nog in de hand. Normaal ben ik niet zo van de natuurverschijnselen, maar dit vond ik bijzonder, zo’n heel firmament dat verandert. En ik wist dat het slechts voor even was, dat maakte het misschien nog bijzonderder - efemeer zoals ze zeggen - dat het zometeen weer weg zou zijn en ik er alleen naar kon verwijzen. Wat vroeger gebeurde. Tot de fotografie werd uitgevonden, zodat het nu nog eens te zien is, op elk willekeurig moment, terwijl het niet meer bestaat. Wat we vroeger herinnering noemden.
Reactie plaatsen
Reacties