Ik had eens heel veel verdriet. Buiten bleef alles hetzelfde. Mensen deden wat ze moesten doen, de dingen vielen niet om, de trams reden, de boekenruggen in de kamer staarden me aan: Wel, wat gaan we doen, spraken ze.
Sindsdien doe ik het kalmer aan met mijn verdriet, het helpt toch niet.
Reactie plaatsen
Reacties