Wel, het was er dan bijna van gekomen. Dat waarop allen wachtten gebeurde net niet, nog niet.
Ze zaten opgesloten in een kamertje, met z’n drieën en hun telefoons.
En zegt dat al niet genoeg? Dat is niet vallen.
Neen, vallen doet men in grandeur, met een gebaar om aandacht. Vallen doet men in volle daglicht, het liefst voor de streep zodat het effect nog dramatischer is. Vallen doet men om vervolgens ietwat verbaasd rond te kijken, zich te verwonderen. Zoals de wielrenners in de spurt, niet zoals de schaatsers op het ijs. Die kunnen ook niet vallen, die gaan onderuit, om daarna rond te kijken wie ze de schuld kunnen geven; het ijs, de andere schaatser, de starter, de dweilmachine, de coach.
Dat doen politici hier nu ook, de schuld geven, met modder gooien, stampvoetend voor de camera’s staan.
Neem dan een voorbeeld aan de engelen, die kunnen vallen, of aan de Belgen, die gaan eerst samen een stukse eten om af te spreken hoe ze gaan vallen en wie waar gaat staan tijdens het vallen. Maar niet dit. Dit is ruzie na het schoolfeest.
Reactie plaatsen
Reacties