Ik begin steeds meer over vroeger na te denken, over mijn jonge jaren, op zoek naar herinneringen, letterlijk, ik probeer ze op te roepen - wat af en toe lukt wonderbaarlijk genoeg - en dan springt er eentje te voorschijn, als als een steen die loslaat van een rotswand en naar benden tuimelt, de diepte in, zonder te weten waar terecht te komen. Gelukkig sta ik daar en komen ze bij mij terecht, ik vang ze op, de stenen, de herinneringen, en koester ze, geef ze een plek op de tijdslijn die ik probeer samen te stellen, die vertekende kramakkelige potloodstreep die moet doorgaan als mijn jeugd.
Reactie plaatsen
Reacties