Toen ik klein was, een jongetje dat een korte broek droeg om naar school te lopen met vriendjes, was er net televisie. In zwartwit, herinner ik me. Wanneer een programma was afgelopen moesten er een hoop zaken gebeuren voor het volgende kon gestart worden, technische zaken waar niemand in de huiskamer verstand van had. Om de tijd te overbruggen werden filmpjes uitgezonden die de wonderlijke naam ‘Interludium’ hadden. Het waren meestal natuurbeelden, statische en ongevaarlijke beelden, gefilmd in het hele land en na enkele minuten, ongeveer wanneer ik dacht: Waar zou dit over gaan, verschenen de letters van het woord ‘Interludium’.
Prachtig woord, zo mooi en indrukwekkend dat ik het niet durfde op te zoeken, al vermoedde ik het.
Tussenspel, zag ik in het woordenboek, maar dat haalde het niet met mijn verbeelding.
Reactie plaatsen
Reacties