In de schilderkunst wordt de abstractie door onze ogen geaccepteerd. Dat is niet zo bij fotografie. De laatste tijd schenk ik meer en meer aandacht aan abstracte schilderkunst en probeer die te doorgronden. Hoe wist de kunstenaar dat het af was? Wanneer wist hij of zij dat de compositie voltooid was. Wanneer ik een abstract werk zie ontstaan denk ik voortdurend, ja, klaar, zo moet het zijn. De schilder luistert echter niet naar mij en gaat verder, voegt nog een kleur toe, waarop ik denk, ja, natuurlijk, dit is het. En dat telkens verder. Hoe weten zij dat? In een gesprek leggen ze het vervolgens uit, spreken over overlays en energie, in gesprek zijn met het doek... Ze weten dus iets wat ik niet weet.
Bijzonder.
Bij fotografie zie je dat niet. Het oog zoekt daar toch naar betekenis.
PS Afgebeeld werk: 'Un soir á la Côte d'Azur' van M.Lafaille (1951)
Reactie plaatsen
Reacties