Op het eerste gezicht een wat oudere vrouw, op weg voor haar dagelijkse boodschappen. Madame Flamel, zou haar naam kunnen zijn, of madame Hinault. Kort praktisch haar, vormeloos postuur, gedweeë houding.
Het is niet warm, het is niet koud. Alles is normaal, alles is gewoon. Ik keek alweer weg.
Tot, aangetrokken door een beweging in de ooghoek - een streep van het zonnelicht dat dwars door het beeld schoot - ik het hoofd terugdraaide. Schuin over de donkere tegels van het trottoir, nog nat van de regen gisteravond, trok een diagonale lijn zich door het beeld en verlichtte daarmee een reclamebord tegen de muur.
TOUT A 5 EURO, schreeuwde het paneel in roze en wit, het cijfer 5 met een ronde vadsige buik naar voren. Alsof de supermarkt besloten had het leven te ridiculiseren, alle beschavingwaarden te vernederen.
Was het zonlicht de enige scheve lijn? Neen, de boodschappentas van de mevrouw – misschien gekregen van haar dochter – heeft ook iets provocerend, iets artistieks, anarchistisch. Een protest in deze wat sombere wereld die slechts wordt opgefleurd door de reclame, waar madame Flamel, of madame Hinault, weigert naar te kijken. Haar blik blijft star naar beneden gericht, niet gedwee of deemoedig, eerder protesterend en trots in haar afwijzing.
Daarom is haar tas nog leeg, steken er geen boodschappen uit.
Ze stapt stevig door op haar gespierde benen, de enkels bloot in haar platte schoenen, onderweg naar een andere winkel, waar geen koopjes zijn.
Reactie plaatsen
Reacties