Het is de guitige brutaliteit van de tulp, zo contrastief met de terughoudendheid van de uit een winterslaap ontwakende wereld, die ons het plotseling dagende inzicht brengt van een wedergeboorte. Niet in de zin van een renaissance, maar van een opnieuw thuiskomen. Zoals het blauw van een KLM-vliegtuig op de luchthaven van New York ons hartje sneller doet slaan. Dat is een gave die geen andere plant gegeven is.
Helaas wordt de tulp niet zorgvuldig behandeld. In de 16de eeuw stond de tulp fier en alleen in de border van elke kloostertuin. De tulp was nog geen Hollander, hij was Kazaksta en sprak tot de verbeelding van de mens, die een oneindige reeks tulpensoorten cultiveerde. Op zoek naar die éne, die onbereikbare: de zwarte tulp. Schrijver Alexandre Dumas (De drie musketiers) verweefde op onnavolgbare wijze in zijn beroemde boek 'De Zwarte Tulp' de menselijke passie met het bezit van dit felbegeerde fenomeen.
Tegenwoordig zien wij de tulp niet meer als verwijzing, maar als extreem. In honderdtallen bij elkaar laten wij de plant gillen in de vreemdste kleurcombinaties. Hij is gedegradeerd tot een massaverschijning, ontdaan van elke persoonlijkheid, geplant op elke willekeurige winderige plek, verworden tot amusement. Er zijn zelfs cultuurbarbaren die de tulpenvelden vergelijken met Mondriaan.
O tempora! O mores! Het is pure pornografie en misplaatste wreedheid die alleen te vergelijken is met een kippenfokkerij; maar die stoppen we tenminste weg en zijn niet te bezoeken.
Geef de tulp zijn fierheid terug! Laat hem weer soleren zoals eens in de Turkse bergen.
Reactie plaatsen
Reacties