Gistermiddag klom ik een stuk de berg op achter ons huis,naar het heiligdom Santuario della Madonna della Rovinata, een kapel op een uitkijkpunt midden in het bos.
Wat me lokte was het bergpad dat steil omhoog gaat langs de veertien staties waarin telkens een gebeurtenis uit het lijdensverhaal van Christus staat afgebeeld. Mensen lopen het als een soort boetedoening. Of misschien wel een overwinning op zichzelf. Dwars door het bos, zwetend, hijgend, ietwat angstig, blij met de groet van een andere wandelaar.
Voor het kerkje daarboven lag een terras, met weids uitzicht. Ik was totaal verbaasd door de schoonheid en elegantie van de bestrating, met kleine ronde stenen aangelegd. Wie zou dat gemaakt hebben zo hoog op de berg, vroeg ik me af, en zag in mijn fantasie monniken in ruwe linnen pijen aan het werk alsof ik in de ‘Naam van de roos’ was terecht gekomen.
‘Buongiorno,’ groette iemand en ik schrok op en voelde mijn kuiten.
Reactie plaatsen
Reacties