Ik zal dit jaar voor het eerst in mijn leven niet naar de finale van de Koningin Elisabethwedstrijd luisteren of kijken (met twee Russen). Niet omdat ik op vakantie ben, niet omdat het een oer-burgerlijk fenomeen is, maar omdat ik genoeg heb van de compromissen waarmee de kunst en de cultuur zich menen te kunnen verheffen boven de aardse werkelijkheid. Het is kunst, vertellen ze me, het heeft niets met oorlog of genocide te maken (Festival Venetië, Songfestival). Het zijn gewoon mensen die muziek maken, een film, een roman. En ik ging erin mee. Niet dat ik naar het Songfestival keek, begrijp me goed.
Niet meer dus. Ik wil niet naar een Rus kijken omdat die technisch beter cello speelt. Het is niet zoals een echtgenoot die snurkt en die je vergeeft. Het is een regime dat fundamenteel anders is en (in mijn ogen) verkeerd. Ik heb geen vrienden in Rusland en in Israël en dat wil ik zo laten. Er is geen plaats voor hen in mijn (kleine) wereld, ook niet voor hun producten. Ik zie wat ze doen in Oekraïne en Gaza. Aan dat geweld kan ik niet veel doen, wel kan ik mijn oren en ogen dichthouden wanneer ze pretenderen ook iets anders te kunnen, iets wat van mij is. Net zoals ik elke foto van Trump uit krant of tijdschrift scheur die bij mij binnenkomst. Sommige zaken moet je niet toelaten in jouw leven. Net zoals je geen rotte eieren eet.
Reactie plaatsen
Reacties