Achterin de tuin is een zonneplekje waar vroeger de Hemerocallis stond te bloeien.
Daglelie, noemen we de bloem in het Nederlands, want het gaat om de bloem en niet om de plant. Zoals de naam al aangeeft blijft de bloem slechts één dag te bewonderen en valt dan af.
Meedogenloos, want zo is de natuur.
Ons mensen, romantische zielen als wij zijn, spreekt dat erg aan. Waarom al die moeite voor een zo kort bestaan? Heeft de bloem gedaan waar ze voor bedoeld was? Is haar taak volbracht? Onmogelijke vragen zonder antwoord. Net zo onmogelijk als de waarom-vragen die we over onszelf stellen. Alleen zijn wij niet zo mooi als de daglelies, tenzij zij misschien een andere kijk op ons hebben. Tenslotte bestaan er ook dagjesmensen.
Reactie plaatsen
Reacties