Er hangt een intimiteit rond mijn kamerplanten waar ik nooit bij geraak, dan hoogstens met de blik, en dat bevredigt niet, daarbij blijf ik een buitenstaander.
Liefst zou ik op en onder de bladeren kruipen, eroverheen lopen, me optrekken aan de knoppen of naalden, mijn rug tegen een stengel vleien. Een poosje. Me daar even verpozen, veilig, niemand die weet waar ik ben. Even tussen de planten.
Reactie plaatsen
Reacties