Ik vertelde al dat bij een onweer in de bergen alles door elkaar heen stroomt. Zon, regen, wolken. Donkerte, opklaringen. Ik wandelde op de berg achter ons, richting een oude boerderij, over een pad dat omhoog kroop. Het was bovenmaats steil. Mijn telefoon vertelde hoeveel stappen ik deed, de stijgingsmeters, hoe dichtbij het onweer kwam… Ik kon weten hoe koud het was, mijn temperatuur, mijn hartslag, mijn bloeddruk… en whatsappte mijn vrouw waar ik me bevond. Ik kon ondertussen foto’s maken en met oortjes in naar de nieuwe Paul McCartney luisteren, een duet met Ringo Starr. Dit klopte niet meer.
Vroeger keek ik naar de bomen, zocht sporen van dieren, paddenstoelen. Ik voelde het mysterie van het bos, speurde de ervaring op een berg te lopen.
De keuze was snel gemaakt en ik stopte dat ding diep in mijn jaszak.
Reactie plaatsen
Reacties