Het verhaal van Plato over de schaduwen in de grot heeft mij van kinds af aan gefascineerd. Het gegeven is simpel: in een grot zitten mensen vastgeketend en die geloven dat wat ze zien de waarheid is, de realiteit. Ze kennen niets anders. Pas wanneer ze bevrijd worden en de grot verlaten zien ze dat ze slechts schaduwen zagen van wat echt bestaat.
Het is simpel om dat op jezelf te betrekken en dus altijd op onderzoek te zijn naar wat echt is, naar dat waarvan wat je ziet (of denkt of waarneemt) slechts de projectie is. Zonder dat je daarbij twijfelt aan de wereld waarin je je bevindt.
Mij lukt het nog steeds niet en ik probeer het elke dag.
Reactie plaatsen
Reacties